Publicystyka - ngo.pl

Podczas marszu głos zabierali aktywiści i aktywistki, działacze organizacji pozarządowych, osoby, które same doświadczyły uchodźstwa.

Odczytano również między innymi list mieszkanki podlaskiej wsi, znajdującej się w strefie objętej stanem wyjątkowym. Pisała o ludziach – dorosłych i dzieciach, spotykanych niemal codziennie w lesie – głodnych, zmarzniętych, wyczerpanych. 

A także o zaangażowaniu w ratowanie ich zdrowia i życia: "To wszystko sprawia, że od ośmiu tygodni prawie codziennie jesteśmy w lesie, szukając ludzi. Że nasze życie zamieniło się w wyścig z czasem, w ukrywanie się przed służbami. Że z matek, ojców, synów, przyjaciół, informatyków, badaczy i rolników staliśmy się tropicielami, ratownikami (…). Że zaniedbujemy własne dzieci, by ratować cudze. Że nie możemy już spokojnie kłaść się spać w ciepłym łóżku, bo zalewają nas myśli o tych, którzy śpią w lesie, na mokrej ziemi".

Podczas marszu skandowano hasła solidarności z uchodźcami i uchodźczyniami, domagano się także wpuszczenia na do strefy służb medycznych, przede wszystkim zaś – przestrzegania międzynarodowych procedur i zaprzestania wywózek pod polską granicę.

Podobne demonstracje odbywały się także w innym Polskich miastach, m.in. w Krakowie.