Publicystyka - ngo.pl

W pierwszej części spotkania przedstawiciele i przedstawicielki komisji dialogu społecznego dowiedzieli się, jak działa Warszawska Rada Działalności Pożytku Publicznego – jaki jest jej skład, zadania, w jaki sposób pracuje i jak jest tworzona (zasady wyborów).

Link do poradnikao WRDPP

CZYTAJ WIĘCEJ: czym jest Rada i jakie ma zadania >>

Swoimi doświadczeniami podzieliły się cztery osoby, które obecnie są członkami i członkiniami Rady: Piotr Kaliszek, Witek Hebanowski, Katarzyna Adamska-Dutkiewicz oraz Sylwester Biraga.

– Posiedzenia odbywają się co miesiąc, od pandemii w formie hybrydowej. Żałuję, że tak jest, bo gdy wszyscy spotykaliśmy się razem, to była okazja porozmawiać w kuluarach z innymi członkami i członkiniami Rady – mówił m.in. Piotr Kaliszek. Przyznał przy tym, że obecnie Rada mniej pracuje na dokumentach. – To jest duża różnica. Na początku działalności Rady wiele dokumentów wymagało dopracowania, było bardzo dużo dyskusji, nie pomiędzy stroną społeczna czy urzędnikami, ale w Radzie, która pracowała jako całość. Obecnie głównie opiniujemy uchwały, rzadko podejmujemy jakieś inicjatywy.

Nie do końca zgodził się z nim Sylwester Biraga.

– Czy jesteśmy sprawczy? Tak. Czy chcielibyśmy więcej? Musimy pamiętać, że poruszamy się w określonych ramach prawnych – mówił, przywołując jednocześnie na dowód sprawczości Rady zespół roboczy ds. polityki lokalowej, który z sukcesem doprowadził do zmiany zasad wynajmowania lokali użytkowych organizacjom społecznym. Wymienił także zespół roboczy, który został powołany w Radzie w ostatnim czasie – ds. Lokalnych Gospodarzy. – Czasami dialog z urzędnikami jest szorstki, ale go prowadzimy.

WRDPP w czerwcu o Lokalnych Gospodarzach i kontrolach w organizacjach [relacja]

Zdaniem Katarzyny Adamskiej-Dutkiewicz w Radzie jest za mało przestrzeni na dyskusje.

– Spotkania odbywają się raz w miesiącu i trwają około dwóch godzin. Mam poczucie, że są za krótkie, ten czas nie pozwala na dojście do konsensusu, a coraz częściej do kompromisu. Za mało jest dyskusji  – mówiła. – Rada to ciało, które dużo może zrobić. Jesteśmy sprawczy, ale to bardzo powolny proces.

Bardzo krytycznie na temat prac Rady wypowiedział się natomiast Witek Hebanowski.

– Mam poczucie kompletnej straty czasu. Byłem przyzwyczajony do innej formy pracy z miastem – mówił, przywołując proces, który towarzyszył powstawaniu Centrum Wielokulturowego na Pradze: od zera, bez przepisów, ale w dobrym partnerstwie z urzędnikami. Tego – zdaniem Witka Hebnowskiego – brakuje obecnie w Radzie. – Rozmowy toczą się przede wszystkim wokół – profesjonalnie, to trzeba przyznać – przygotowanych prezentacji. Próbowaliśmy wprowadzić pracę warsztatową – nie było zainteresowania, także ze strony pozarządowej. Jeśli chcemy zmieniać to miasto, musimy się zorganizować samodzielnie.

Obecni podczas FKDS członkowie i członkinie Rady opowiadali się za wprowadzeniem kadencyjności w Radzie – ich zdaniem brak takich ograniczeń prowadzi do wypalenia osób, które zasiadają w WRDPP już od kilku kadencji.

– Na początku w radzie była różnorodność, spieraliśmy się o sprawy merytoryczne. Obecnie jest grupa osób, które chcą coś zmienić. I grupa, która chce utrzymać status quo – mówił Piotr Kaliszek.

Niezależnie jednak od krytycznej oceny pracy Rady, wszyscy zachęcali do kandydowania w zbliżających się wyborach do WRDPP.

– Proszę, startujcie – mówiła Katarzyna Adamska-Dutkiewicz. – Im więcej osób będzie kandydować, tym większy będzie wybór.

– Jeśli do rady wejdzie 12 osób, które będą oczekiwały zmian, to będą mogły przegłosować wszystko – dodał Witek Hebanowski.

W drugiej części Forum uczestnicy i uczestniczki pracowali w grupach i zastanawiali się, jakie cechy osobowości, kompetencje i umiejętności oraz inne zasoby powinni mieć kandydaci i kandydatki do Rady oraz jak można wesprzeć proces wyborczy.

Wśród wymienianych cech pojawiały się m.in. sprawczość, aktywność, otwartość na zmiany, asertywność, odwaga. Kandydat lub kandydatka do Rady powinni także deklarować możliwość zaangażowania, mieć doświadczenie w działaniach organizacji społecznych, mieć umiejętności łączenia ludzi i sieciowania organizacji, znać procedury i ustawy regulujące działania organizacji, sprawnie poruszać się w mediach społecznościowych. Ważne byłoby także przedstawienie programu: co taka osoba chciałaby poprawić w relacjach organizacji z miastem.

Aby wybory miały bardziej demokratyczny charakter powinno się podejmować działania, które zwiększyłyby frekwencję – dążyć do tego, aby jak najwięcej organizacji wzięło w nich udział.

Uczestnicy Forum postulowali m.in, aby „otworzyć” możliwość kandydowania do Rady osobom, które zbiorą poparcie określonej liczby organizacji społecznych (nie tylko tym, które są zgłaszane przez BKDS-y).

Ponad to w zwiększeniu frekwencji mogłoby pomóc m.in. odwiedzanie KDS-ów i BKDS-ów przez osoby kandydujące. Poznaniu poglądów kandydatów mogłaby służyć ankieta na wzór Latarnika wyborczego (z zamkniętymi pytaniami, w tym jedno dotyczące gotowości do pracy warsztatowej) oraz panel dyskusyjny z udziałem wszystkich kandydatów i kandydatek.

Konieczna byłoby także przybliżenie działalności samej Rady – jakie ma uprawnienia, czym się zajmuje itd. To powinno być zadanie po stronie WRDPP (m.in. spotkania w KDS-ach, mailingi do organizacji).

Kandydaci powinni mieć także zagwarantowane równomierne i sprawiedliwe wsparcie ze strony miasta (np. promocja wyborów w środkach komunikacji publicznej).

Organizatorzy FKDS zapowiedzieli, że jeden z tych postulatów zostanie spełniony: jesienią odbędzie się Forum, które będzie jednocześnie panelem dyskusyjnym z udziałem zgłoszonych kandydatów i kandydatek.