Publicystyka - ngo.pl

Wiem, jak wiele daje czytanie i jak czytanie zmienia. Zwłaszcza czytanie ze zrozumieniem

W międzyczasie napisałam kilka programów i pracowałam w kilku organizacjach, które wyrywały ze mnie wszystko, kradły moje pomysły i wykorzystywały mnie na maksa. A potem walnęłam wszystko, założyłam fundację, bibliotekę i zaczęłam chodzić czytać książki w pudle. Miałam 56 lat i pomyślałam: „Teraz, kurwa, ja”. Nie musiałam już myśleć o niczyich doktoratach. Miałam w domu stół i książki, moje dzieci miały proste zęby. I nie żyła moja matka. Moja matka zawsze mówiła mi: „Żyj tak jak chcesz, a nie tak, żeby inni byli zadowoleni”.

Bycie więźniem lub byłym skazanym jest gorsze niż AIDS i alkoholizm. Nikt się nie chce przyznać do tego, że kiedyś siedział. Ludzie wstydzą się tego, nie rozmawiają o tym, starają się o tym zapomnieć.

Ludzie mają potrzebę rozmawiania i to takiego uważnego rozmawiania. W bibliotekach, które prowadzi nasza fundacja, jest taka zasada, że z każdym, kto do nas przyjdzie, rozmawiamy. To są zresztą miejsca cały czas pełne ludzi. Do czytelni na Bazarze Różyckiego klucze miało osiemnaście osób, Centrum Kreatywności czynne jest od siódmej do dwudziestej pierwszej, w Praskiej Bibliotece Sąsiedzkiej też wciąż do wieczora ktoś jest.

Na Pradze największym problemem była budowa metra i absolutna zmiana okolicy, która nadchodziła milowymi krokami. Pojawili się deweloperzy, właściciele odzyskiwanych kamienic, ludzie się w tym zagubili.

Natomiast naszym największym problemem okazał się brak zaufania do organizacji pozarządowych. Organizacje kojarzyły się ludziom z działaniem wyłącznie na swoją własną korzyść, a nie z odpowiedzialnością społeczną.

Więc pierwsze, co ustaliliśmy z ludźmi, wiedząc, że kamienica, do której się wprowadzamy jest przedmiotem roszczeń, to, że jak będą ludzi wyprowadzać, to wyjdziemy ostatni. I tak się stało – wyszliśmy ostatni.

W jednym miejscu jest trudniej, w drugim prościej. Na Okrzei to było proste. Tam była taka brama. Przez tę bramę ludzie przechodzili albo w niej stali. Bardzo szybko zbudowaliśmy lokalną koalicję – bo uczniowie z Wielokulturowego Liceum Humanistycznego nie bali się wchodzenia do tej bramy, a po trzech tygodniach już wszyscy byli stamtąd.

Zaczęliśmy od książek, przyszli młodzi ludzie z okolicy, wiązali te książki w paczki wstążeczką i roznosili po domach. Znali tych ludzi, więc dobierali tematycznie książki – każdemu taką, która mogłaby mu się spodobać.

Chodząc po wsi mijaliśmy przystanek autobusowy i ten przystanek wydał nam się szansą. To było takie centrum, w którym spotykali się ludzie. Zaczęliśmy zbierać po wsi różne historie, Weronika malowała je na papierze, pokazywała ludziom, pytała, co oni na to. Projekt zmieniał się. Po wszelkich uzgodnieniach ludzie namalowali ten mural sami. Wiesz, rzutnik i pędzle i każdy może malować swój kawałek.

Archiwum pamięci w głowie może stać się pretekstem do dialogu międzypokoleniowego. Przykład z Wandą jest bardzo dobrym przykładem – to książka, która jest moim ważnym wspomnieniem, tak samo jak „Koziołek Matołek”. Chcę powiedzieć, że na różnych elementach opieramy budowanie swojej tożsamości. W zależności od tego, co nam się książkowego w tym archiwum pamięci zachowa, to potem z nami idzie przez życie.

Dowiedz się, co wydarzyło się w III sektorze. Śledź wydarzenia ważne dla NGO, przeczytaj wiadomości dla organizacji pozarządowych.
Odwiedź serwis wiadomosci.ngo.pl.