Publicystyka - ngo.pl

Sercem programu wolontariackiego w organizacji społecznej lub instytucji jest koordynator lub koordynatorka – łącznik między organizacją a ochotnikami. 

Obejmując tę funkcja, osoba ta musi wyrazić na to dobrowolną zgodę; nakaz z góry może sprawić, że ta  praca stanie się „złem koniecznym”, co szybko odbije się na relacjach z zespołem. Koordynator powinien wywoływać zaufanie, cechować się otwartością oraz dysponować realnym czasem na opiekę nad wolontariuszami i wolontariuszkami. Warto, aby osoba ta przeszła szkolenie (np. w Centrum Wolontariatu), dzięki któremu pozna metody motywowania i specyfikę pracy z ochotnikami.

Zgodnie z Ustawą o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, wolontariusze mogą działać m.in. w organizacjach pozarządowych, organach administracji i podmiotach leczniczych. Wolontariat nie może jednak służyć działalności gospodarczej ani generowaniu zysku dla organizatora.

Porozumienie: obowiązkowe w formie pisemnej powyżej 30 dni współpracy, choć warto podpisywać je zawsze.

Ubezpieczenie NNW: do 30 dni zapewnia je organizacja, powyżej 30 dni przysługuje z mocy prawa (finansowane z budżetu państwa).

Osoby niepełnoletnie: wymagana jest pisemna zgoda rodzica lub opiekuna.

Niejasność co do ról rodzi chaos i zniechęcenie. 

Wolontariusz i wolontariuszka muszą wiedzieć, za co odpowiadają, jak i kiedy realizują swoje zadania. Opracowując program, należy pamiętać, że przydzielane obowiązki nie mogą być tożsame z pracą osób zatrudnionych na etat. Powinny być zróżnicowane i dawać  możliwość rozwoju. Niezbędne jest również zapewnienie zaplecza technicznego – dostępu do biurka, komputera i materiałów biurowych.

CZYTAJ TAKŻE: Jak zaangażować wolontariusza do działań swojej organizacji? >>

Atmosfera w organizacji zależy od całego personelu. Etatowi pracownicy powinni poznać rolę wolontariuszy, aby uniknąć obaw o konkurencję czy zacierania granic odpowiedzialności. 

Wyjaśnienie zasad współpracy buduje klimat partnerstwa, życzliwości i sprawia, że wolontariusze czują się pełnoprawną częścią zespołu.

Skuteczna rekrutacja opiera się na poznaniu motywacji i możliwości kandydata oraz przedstawieniu misji organizacji. Ponieważ wolontariat to obopólna korzyść, ochotnicy oczekują zdobywania umiejętności i samorealizacji. 

Po przyjęciu należy przeprowadzić wdrożenie (BHP, zapoznanie z miejscem i zespołem) oraz zapewnić szkolenia stanowiskowe i uniwersalne (np. z komunikacji). Osoby najbardziej zaangażowane warto wyznaczać na liderów.

Bieżący kontakt z koordynatorem stwarza poczucie bezpieczeństwa i przeciwdziała rezygnacji wolontariuszy. Równie ważne jest stałe docenianie ich pracy. Oprócz prostej wdzięczności i pamiętania imienia na co dzień, sprawdzają się:

• powierzanie większej odpowiedzialności i dbanie o rozwój.
• wymienianie nazwisk w raportach rocznych i promowanie ich sukcesów.
• świętowanie Dnia Wolontariusza (5 grudnia) oraz doroczne spotkania nagradzająco-motywujące.

CZYTAJ TAKŻE: Wolontariat – jak to działa? Czyli co każdy organizator wolontariatu wiedzieć powinien >>

Zakończenie działań może wynikać z upływu terminu umowy lub woli jednej ze stron. Ponieważ wolontariat opiera się na relacjach partnerskich, prawo do podziękowania za współpracę mają zarówno wolontariusz, jak i organizacja. Ważne jest, aby rozstanie przebiegało z szacunkiem – warto podsumować osiągnięcia, wręczyć zaświadczenie lub referencje i zebrać informację zwrotną.

To miejsce, w którym wolontariat stanowi przemyślany element codziennej działalności. Związanie ochotnika z misją i celami statutowymi sprawia, że chce on pozostać w niej na dłużej.