Publicystyka - ngo.pl

Po wybuchu wojny wyjechała na wschód Ukrainy, by wspierać osoby z niepełnosprawnościami pozostawione w rejonach przyfrontowych. W Bachmucie została ranna podczas ostrzału artyleryjskiego i przeszła amputację nogi. Dziś sama mówi o sobie jako o osobie z niepełnosprawnością – choć, jak podkreśla, amputacja „zmienia wszystko i nie zmienia nic”.

W rozmowie opowiada o tym, jak funkcjonują osoby z niepełnosprawnościami w warunkach wojny – często samotne, bez możliwości ewakuacji, zależne od obecności kogoś, kto przyniesie jedzenie, leki albo po prostu usiądzie i wypije z nimi kawę. Mówi też o swojej pracy w Polsce: o wyprawach górskich dla osób po amputacjach, warsztatach tanecznych i o towarzyszeniu tym, którzy dopiero uczą się życia na nowo.

 – mówi w swojej książce. W podcaście #todziała dodaje: – Nie boję się wojny. Boję się zmarnowanego życia.

To rozmowa o odpowiedzialności, o byciu przy człowieku i o tym, że nawet w samym środku wojny można wybierać relację, czułość i obecność.

To także zaproszenie do refleksji: co dziś znaczy nie zmarnować życia i jak możemy być bliżej tych, którzy wciąż żyją z wojną tuż obok.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tym, jak działają organizacje społeczne w Polsce, odwiedź kanał To działa ngopl na Youtube.  Odwiedzam  →