Publicystyka - ngo.pl

Przełom roku to zawsze dziwny czas w social mediach. Zewsząd atakują nas radosne podsumowania: pełne sukcesów i uśmiechniętych twarzy, od czasu do czasu przełamane nowym trendem, który sprowadzić można do zdania „Jestem ponad podsumowania, nie będę brać udziału w wyliczance”. 

W tym roku zaobserwowałam dwa typy podsumowań – część osób wymazała końcówkę pandemii i początek wojny ze swojej radosnej listy, druga – skupiła się głównie na rosyjskiej agresji na Ukrainę. Nie uważam, że którekolwiek z tych podejść jest właściwe. Każdy radzi sobie z kryzysem inaczej. Ponieważ sama stałam przed tym dylematem, po prostu zignorowałam posumowanie 2022 roku, żeby nie podejmować decyzji, ale ona i tak mnie dopadła. Zgadzając się napisać tekst odnoszący się do 2022 i 2023 roku z perspektywy aktywistki młodego pokolenia, wiedziałam, że jakieś podsumowanie muszę popełnić.

Co młodzi sądzą o 2022? Jaki będzie dla nich 2023? Szczerze mówiąc, nie wiem, czy nasze pokolenie jest jeszcze czegokolwiek pewne i ma odwagę snuć plany. Od 2020 roku los, delikatnie rzecz ujmując, sobie z nami pogrywa. Pandemia, nauka zdalna, kryzys gospodarczy, katastrofa klimatyczna, kolejne ograniczanie praw kobiet, Lex Czarnek, niehumanitarne traktowanie ludzi na białoruskiej granicy i wreszcie wojna.

Nie wiedziałam, że będę organizować rozdawanie podpasek na przejściu granicznym, zrzucać się na drony, robić kanapki dla uchodźczyń wojennych z Dworca Centralnego, patrzeć, jak moi znajomi nagle stają się tłumaczami, logistykami, plotą siatki maskujące, adoptują zwierzęta z Kijowa i robią jeszcze masę innych rzeczy. Oczywiście po szkole i studiach.

Trudno pozostać optymistką przy podsumowaniu zeszłego roku, ale mimo wszystko jest we mnie iskierka, a nawet dwie, nadziei. Kolejny raz daliśmy radę.

Współpraca jest niezbędna, jeśli chcemy przetrwać. Obserwując, co dzieje się w Polsce, wierzę, że tylko jeśli nauczymy się czerpać ze swoich doświadczeń, zaczniemy się słuchać i połączymy siły, możemy coś zmienić. Póki co, jesteśmy podzieleni, ale moim zdaniem wykonaliśmy już pierwszy krok, zmusiły nas do tego kryzysy.

Czy nowy rok przyniesie więcej dobrych wiadomości? Przywilejem młodości jest niepoprawny optymizm i wiara w zmianę. Jednak po ostatnich latach, nawet ja nie wierzę, że to będzie świetny rok. Będzie trudno. Mierzymy się z kryzysem zdrowia psychicznego wśród młodzieży, polska szkoła została w XIX wieku, coraz boleśniej będziemy odczuwać skutki katastrofy klimatycznej i kryzysu gospodarczego.

Wchodzę w 2023 z poczuciem, że będzie to rok niepewności i nadziei. Liczę, że ta druga przeważy i w końcu doczekamy się dobrych wiadomości.

Emilia Kaczmarek – laureatka konkursu 25under25 magazynu Forbes w kategorii „Wspieranie różnorodności”. Od pięciu lat tworzy i wspiera projekty społeczne w Polsce. Jest założycielką fundacji Akcja Menstruacja, pierwszej polskiej organizacji, która zajęła się walką z ubóstwem menstruacyjnym. Studiuje życie publiczne na warszawskim SWPS. Obecnie zawodowo związana jest z fundacją Civis Polonus, zajmującą się partycypacją obywatelską młodzieży oraz szkołą Mental Arts, gdzie prowadzi autorski przedmiot poświęcony działalności społecznej.