Publicystyka - ngo.pl

W Kurjerze Warszawskim czytamy manifest mieszkańców Warszawy:

„Karny obywatel. Te dwa wyrazy powinny skojarzyć się teraz nierozerwalnie w naszem poczuciu wewnętrznem.

Wydarzenia dziejowe, których jesteśmy świadkami, chwila przełomu historycznego, przez który przeszła Warszawa pamiętnej nocy z 4 na 5 sierpnia, wymagają od nas, jako mieszkańców stolicy Polski, tak tragicznie wplecionej w koło wojny obecnej, szczególnej powagi i umiejętności sterowania samymi sobą, W takiej chwili busolą naszych czynów powinien być wyłącznie duch obywatelski, przenikający wszystkich w jednakowym stopniu i czyniący z nas społeczeństwo karne, świadome każdego swojego kroku i tej odpowiedzialności, jaka za taki krok obciąża wobec historji każdego z nas i jednocześnie całą pospólną zbiorowość naszą.(…)”.

Równo rok wcześniej, 6 sierpnia 1914 roku obywatele Pragi wybrali ze swego grona 10-osobowy Komitet Obywatelski. Oficjalnie dlatego, że dostarczana z lewego brzegu „pomoc doraźna, nie mogła działać dość szybko i skutecznie”. Jednak chodziło raczej o konieczność „zajęcia się sprawą zapewnienia Pradze światła, wody i milicyi (pojęcie milicji i straży stosowano wówczas zamiennie – przyp. PF) na wypadek ewakuacyi i zniesienia mostów“.

Teraz okazało się, jak prorocze były to przewidywania, bo Praga przez kilka dni pozostała odcięta od centrum. A przecież struktura praskiego Komitetu była ściśle powiązana z Komitetem Warszawy „do którego poszczególnych sekcyi zostali wydelegowani członkowie z Komitetu Pragi celem utrzymania ścisłej łączności i ujednostajnienia pracy. W sekcyi Ogólnej Komitetu Obywatelskiego miasta Warszawy wszedł z ramienia Komitetu Praskiego p. Tadeusz Józef Eytner“.