Publicystyka - ngo.pl

Bartłomiej Włodkowski – urodzony w 1980 roku, od zawsze związany z III sektorem, członek Warszawskiej Rady Działalności Pożytku Publicznego II, III, IV i V kadencji, członek Mazowieckiej Rady Działalności Pożytku Publicznego II, III i obecnej IV kadencji, od wielu lat członek prezydium Branżowej Komisji Dialogu Społecznego ds. Edukacji oraz przewodniczący Dzielnicowej Komisji Dialogu Społecznego Białołęka, prezes Fundacji AVE, autor i realizator wielu projektów edukacyjnych i kulturalnych, varsavianista, autor kilku publikacji o historii Białołęki, laureat Nagrody dla Animatorów Społecznych im. Heleny Radlińskiej.

 Kapituła Fundacji POLCUL doceniła jego działalność w przestrzeni edukacji, kultury, historii, turystyki, spraw społecznych  i integracji międzypokoleniowej na warszawskiej Białołęce i wśród jej lokalnej społeczności

– To jedna z najstarszych nagród społecznikowskich, przyznawana od lat 80. A wśród laureatów są autentyczne sławy i osobistości: Herbert, Mazowiecki, Kuroń… Mam wątpliwości, czy dołączenie do tego grona jest zasłużone, ale na pewno będzie wyzwaniem na kolejne lata  – przyznał Bartłomiej Włodkowski. – Cóż… Choć onieśmielony, cieszę się! I dziękuję z całego serca. Chyba w tej społecznej działalności takie momenty są potrzebne, żeby jeszcze więcej się chciało i żeby skrzydła nie oklapły.

Gratulujemy! I przypominamy, że Bartłomiej Włodkowski jest także dobrze znany czytelnikom naszego serwisu. 

W lipcu 2021 r. – podczas live warszawa.ngo.pl – dzielił się m.in. swoimi doświadczeniami z prac w BKDS ds. edukacji i DKDS na Białołęce

Wielokrotnie wypowiadał się na naszych łamach także w innych sprawach istotnych dla stołecznych organizacji pozarządowych:

Biurokratyzacja, ograniczenie działalności organizacji, brak zaufania – to proponuje prezydencki projekt zmian w Prawie oświatowym

Debata: Jakie działania pomogą w realizacji celów wieloletniego programu rozwoju współpracy? Włodkowski: Kim dla siebie jesteśmy?

Fundacja Polcul powstał na początku 1980 roku w Australii, z inicjatywy Jerzego Bonieckiego, przemysłowca z Sydney, społecznika wielkiego formatu. Idea Polculu – początkowo nazwanego Fundacją Popierania Niezależnej Kultury Polskiej – wyrażała nadzieję i niepokój, które wzbudziły wypadki w Kraju, przede wszystkim masowy ruch Solidarności – nadzieje na odzyskanie suwerenności i niepokój o przyszłość rodzącej się w Polsce demokracji. (…) 

Upadek komunizmu i demokratyzacja, którym drogę utorowały opozycyjne ruchy w Polsce, otworzyły nowy rozdział w działalności Polculu. O ile polityczna liberalizacja i demokratyzacja instytucji politycznych następowały szybko, o tyle odrodzenie obywatelskich cnót, społecznego zaangażowania i demokratycznych nawyków jest  procesem długim i trudnym. Polcul stał się promotorem społeczeństwa obywatelskiego, to znaczy tych inicjatyw i tych cnót obywatelskich, które są fundamentem społecznie zakorzenionej demokracji. Fundacją kierowało przekonanie, ze jedynie społeczeństwo aktywne i tolerancyjne, zdolne i skłonne do samoorganizacji, jest w stanie uwolnić się od etatyzmu, oswobodzić się z zależności od paraliżującego oddolną inicjatywę partyjno-państwowego patronatu. Wizja takiego aktywnego społeczeństwa, w którym zaangażowanie społeczne jest powszechnym nawykiem, a solidarność z współobywatelami, nie tylko w kręgu rodziny i przyjaciół, jest naturalnym odruchem, leży u podstaw Polculu w jego nowej fazie rozwoju.

O Fundacji Polcul im. Jerzego Bonieckiego >