Publicystyka - ngo.pl

Przede wszystkim zadecydowała o tym moja przeszłość sportowa. Całe życie byłem aktywną osobą, sport mnie fascynował, więc postanowiłem połączyć medycynę ze swoją pasją. Grałem w siatkówkę, byłem zawodnikiem, więc to zamiłowanie do sportu połączyłem z medycyną i dzięki temu zajmuję się tym co lubię.

Jarosław Krzywański: – Osoby które są umiarkowanie aktywne fizycznie, czyli realizują codzienną aktywność fizyczną zalecaną przez specjalistów, np. przez 30 minut dziennie wykonują wysiłek o umiarkowanej intensywności, mają dużo lepszą odporność, łatwiej sobie poradzą z grypą, czy innym wirusem atakującym drogi oddechowe. Trochę inaczej wygląda sytuacja ze sportowcami wyczynowymi uprawiającymi sport na poziomie dużej intensywności i objętości. Taki wysiłek działa immunosupresyjnie, czyli obniża odporność. Dlatego sportowcy wyczynowi są narażeni na groźne infekcje, takie jak grypa.

J.K.: – Trudno używać słowa obowiązkowe. My bardzo mocno rekomendujemy sportowcom szczepienia, ale staramy się używać argumentów. Współczesny sportowiec to osoba, która jeździ na obozy, mieszka w hotelach, kontaktuje się z innymi sportowcami z różnych miast i krajów. Ci najlepsi, zarówno w sezonie zimowym jak i w sezonie letnim dużo startują, często wyjeżdżają za granicę, przebywają na lotniskach, kontaktują się z wieloma osobami, więc to jest kolejny aspekt, który decyduje o tym, że są narażeni na kontakt z różnymi wirusami. Kolejny argument „za”, rekomendowaniem szczepień to obniżona odporność w trakcie największej intensywności treningów.

J.K.: – Oczywiście, że tak. Cały czas jestem osobą aktywną, bo skoro rekomenduję pacjentom aktywność fizyczną w profilaktyce wielu chorób to muszę być wiarygodny i sam stosuję się do swoich rad na co dzień. Zarówno ja, jak i moja rodzina. Często gram w siatkówkę, biegam, pływam, jeżdżę na nartach i rowerze. Staram się codziennie znaleźć czas na chwilę sportu.

J.K.: – Niestety tak. Z punktu widzenia zdrowia publicznego infekcje oceniane są jako czynnik ograniczający zdolność pracownika do wykonywania pracy zawodowej z czym związane są duże straty. W sporcie wyczynowym mówimy o tzw. „straconych szansach”. Badania skandynawskie pokazały, sportowiec wyczynowy traci nawet do 20 treningowych i startowych rocznie. Jeżeli jest to bardzo ważny start, np. dla dobrego tenisisty udział w Wielkoszlemowym Turnieju, dla lekkoatlety w meetingu Diamentowej Ligi, czy dla piłkarza udział w meczu Ligi Mistrzów, to jest to stracona szansa sportowa i stracone duże zarobki.