Publicystyka - ngo.pl

Tradycyjnie już w połowie projektów ogólnopolskich Programu „Równać Szanse” spotkaliśmy się my, koordynatorzy tychże. Miło było znów zobaczyć znajome twarze. Ale nie tylko patrzyliśmy na siebie – jeszcze rozmawialiśmy, słuchaliśmy tak, by słyszeć, bawiliśmy się, odgrywaliśmy symulacje. Wieczna zabawa? Być może, ale nie bezcelowa – to dzięki aktywnym metodom mogliśmy na chwilę stanąć po drugiej stronie projektu, wejść „w skórę” naszych beneficjentów. Hmm… naprawdę łatwiej ich zrozumieć, poznać oczekiwania… 

Znać dwie strony medalu, to być doskonałym projektantem, ale jeszcze trzeba je nakreślić. Zatem w dalszych działaniach będziemy roztaczać określać granice, ukierunkowywać, monitorować i ewaluować, by zaobserwować, jak uczestnicy Programu „Równać Szanse 2012” rozwiną swe skrzydła, by wzlecieć ku przyszłości. I niekoniecznie na te same wierzchołki, albowiem sedno tkwi w różnorodności, zatem dla jednego końcową stacją będzie pagórek, dla innego wysoki granit. Ale dla każdy dotrze na szczyt swej góry, bo realizując projekt, jesteśmy grupą i gdy ktoś osłabnie w działaniach, podamy mu przyjazną rękę, tak jak nam koordynatorom podali ją organizatorzy i trenerzy marcowego spotkania w „Mrówce”, za co serdecznie dziękujemy (wiem, że piszę ten tekst sama, ale przecież uważnie słyszałam z czym kto i w jakim nastroju wyjeżdżał, wiem, że inni podpisaliby się pod tym). Koordynator projektu „SMS” Ewa Jurkiewicz (S.KET-Alternatywa).