Publicystyka - ngo.pl

Co sprawia, że dziecko zostaje zupełnie samo na świecie? W diecezji Masaka odpowiedź na to pytanie pisze sama natura i strukturalna nędza. Kasooka-Kyabakuza to obszar, nad którym bezlitośnie wisi widmo suszy. Zmieniający się klimat sprawił, że ziemia przestała dawać plony, a rodziny tracą dosłownie wszystko – od środków do życia, po dach nad głową, czystą wodę i podstawową żywność.

Ten dramatyczny kryzys ekonomiczny zbiera najcięższe żniwo w relacjach rodzinnych. Rodzice, przygnieceni niemożnością zapewnienia dzieciom chleba czy odzieży, często znikają, porzucają swoich podopiecznych, pozostawiając najmłodszych bez jakiejkolwiek opieki. Inne powody sieroctwa to:

• Przemoc i zaniedbania. Konflikty domowe i uzależnienia prowadzą do całkowitego rozpadu rodzin, zrzucając najmłodszych na margines życia.
• Ciąże nieletnich i porzucenia. Nastoletnie matki, zmagające się ze wstydem i brakiem perspektyw, często zostawiają niemowlęta pod opieką ubogich dziadków, którzy nie są w stanie ich wyżywić.
• Ciężar niepełnosprawności i wstydu. Maluchy urodzone z niepełnosprawnością bywają bezwzględnie porzucane przez rodziny, które uznają je za klątwę lub powód do rodzinnego wstydu.

Sieroctwo w tym regionie ma twarz porzuconego malucha, który musi dorastać w świecie odrzucenia, bez ciepła rodzicielskich rąk i bez poczucia, że ktoś nad nim czuwa.

W świecie, w którym zawiodło wszystko – dom, tradycyjne struktury i pogoda – jedynym ratunkiem okazuje się edukacja. Dla Pallotyńskiej Fundacji Misyjnej Salvatti.pl to podejście jest niezwykle bliskie – mocno wierzymy, że inwestycja w wiedzę to jedna z absolutnie niewielu realnych szans, jakie mają te dzieci, by trwale odmienić swój los –  podkreśla Monika Mostowska, wiceprzewodnicząca Fundacji.

Siostry Misjonarki Pallotynki, odpowiadając na wezwanie wychodzenia na peryferie egzystencjalne, zakorzeniły swoją misję w Ugandzie, by stworzyć dla osieroconych dzieci coś więcej niż zwykłą salę lekcyjną. Ta szkoła podstawowa daje im azyl i szansę na edukację od pierwszej do siódmej klasy, by mogły odkryć swoje talenty i zbudować lepszą przyszłość.

Dla dziecka, które straciło rodziców lub zostało zepchnięte na margines przez los, możliwość nauki to bilet do innego życia. To miejsce, gdzie po raz pierwszy ktoś pyta je, co u niego słychać, gdzie zyskuje uwagę, ochronę i godność. Edukacja w tym wydaniu to proces odbudowywania człowieka od środka, dawania mu narzędzi, by przerwał krąg biedy, z którego inni nie mogli się wyrwać przez pokolenia.

Sama edukacja to dla tych dzieci za mało, by wyrwać je z kręgu wykluczenia i ubóstwa. Większość z nich przychodzi do szkoły głodna, a całe dnie spędzają w placówce, by uciec przed koszmarem panującym w rozbitych rodzinach. Obecnie dzieci jedzą posiłki bezpośrednio w salach lekcyjnych, co mocno utrudnia codzienne funkcjonowanie placówki.

Aktualnie posiłki przygotowujemy w ciasnym, blaszanym baraku. W afrykańskim klimacie taka konstrukcja zamienia się w piekarnik, a w porze deszczowej przecieka, uniemożliwiając zachowanie jakichkolwiek standardów higieny i bezpieczeństwa. Przygotowywanie posiłków w takich warunkach to nieustanna walka z materią. Dlatego budowa prawdziwej, bezpiecznej kuchni z jadalnią stała się projektem pierwszej wagi.

 – Chcemy, aby jedząc ciepły posiłek, czuły się wreszcie jak w domu, na który nigdy wcześniej nie mogły liczyć – mówi s. Triphonie Musabyemariya, która czuwa nad szkolnymi inwestycjami.

Dzieło sióstr pallotynek w Ugandzie pokazuje, że wielkie zmiany rzadko rodzą się w gabinetach – częściej wyrastają z małych, solidarnych gestów tysięcy ludzi dobrej woli. Każdy z nas może stać się częścią tej historii, dokładając swoją cegiełkę o symbolicznej wartości 35 zł do budowy murów, które odmienią codzienność osieroconych uczniów.

To subtelny, ale potężny sposób, by powiedzieć setkom dzieci, że ich los nie jest obojętny. Historie te nie proszą o litość – proszą o sprawczość i szansę. Szczegóły tej niezwykłej inicjatywy można poznać bezpośrednio na stronie Salvatti.edu.pl.