Publicystyka - ngo.pl

W środę 28 września w serwisie warszawa.ngo.pl ukazała się wywiad z nowym dyrektorem Biura Pomocy i Projektów Społecznych ("Warszawa 'restartuje' politykę społeczną"), w którym opowiadał o nowy zasadach działania Biura oraz przyszłości współpracy z organizacjami pozarządowymi.

Witold Klaus, Stowarzyszenie Interwencji Prawnej: Idealnie byłoby, gdyby nowy Dyrektor BPiPS bardziej zdynamizował kierowaną przez siebie jednostkę, by stała się ona bardziej widocznym aktorem w polityce Miasta. Tu doświadczenia Pana Dyrektora w pracy w Biurze Funduszy Europejskich powinny być pomocne. Chodzi mi o zwrócenie większej uwagi na zadania strategiczne, wyznaczanie celów i potem konsekwentną realizację oraz ewaluację. Oczywiście podstawą do tych działań powinny być już opracowane dokumenty strategiczne, takie jak program „Rodzina” czy „Seniorzy”. Dobrze byłoby także prowadzać nowe projekty pilotażowe – oczywiście współpracując w tym zakresie z organizacjami pozarządowymi – zarówno na etapie kreowania założeń do tych przedsięwzięć, jak również ich późniejszej realizacji.

Oczekiwałbym też zintensyfikowania partnerskiej współpracy Biura z organizacjami przede wszystkim poprzez prowadzenie wspólnych projektów partnerskich – zarówno na poziomie Biura, jak również w podległych mu jednostkach – np. Ośrodkach Pomocy Społecznej. Również w tym przypadku dotychczasowe doświadczenia Dyrektora Pactwy są bezcenne. Warszawa mogłaby stać się wzorem dla innych samorządów w zakresie stosowania zasady pomocniczości w pomocy społecznej i w korzystaniu z funduszy europejskich (oraz innych środków) na zasadach partnerstwa i w oparciu o nowy dokument „12 postulatów organizacji pozarządowych w obszarze programowania funduszy europejskich 2014-2020”. Warto korzystać także z doświadczeń wypracowanych w projekcie „TORO – w poszukiwaniu skutecznych metod wsparcia instytucji ekonomii społecznej” i wspierać organizacje w rozwoju ekonomii społecznej.

Tomasz Harasimowicz, przewodniczący KDS-u ds. Przeciwdziałania Narkomanii i HIV/AIDS: Wspólnie z Wydziałem Profilaktyki Uzależnień przy Biurze Pomocy i Projektów Społecznych wypracowaliśmy wzorcowy model współpracy samorządu z organizacjami pozarządowymi. Od powołanego Dyrektora Komisja oczekuje zachowania zasad dotychczasowej współpracy i współkreowania polityki leżącej w obszarze działań organizacji i wyspecjalizowanego wydziału Biura Pomocy i Projektów Społecznych. Liczymy na dalsze współdziałanie z Wydziałem Profilaktyki Uzależnień, cenimy jego kompetencje oraz zaangażowanie we współpracę i zrozumienie specyfiki pracy z osobami zagrożonymi uzależnieniem i uzależnionymi. Oczekujemy przyjęcia przez Pana Dyrektora zaproszenia na jedno z najbliższych posiedzeń Komisji Dialogu Społecznego. Jesteśmy jako organizacje gotowi wprowadzić Pana Dyrektora w specyfikę naszej pracy i jeszcze raz podkreślić zalety kooperacji i partnerstwa urzędu z organizacjami.

Marta Knyps, przewodnicząca KDS-u ds. Niepełnosprawności: Jako pierwsze z oczekiwań przychodzi mi na myśl kontynuowanie działań zapoczątkowanych i realizowanych przez Biuro Polityki Społecznej. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której nowo powstałe Biuro nie czerpałoby z dobrych praktyk wypracowanych przez lata istnienia BPS. Zwłaszcza tych dotyczących współpracy z organizacjami pozarządowymi pracującymi na rzecz osób z niepełnosprawnościami. Jako kolejny postulat wymienię wspólne z organizacjami i KDS-em tworzenie i realizowanie strategii rozwiązywania problemów społecznych, w tym osób z niepełnosprawnościami. Kolejnym ważnym zadaniem Biura powinno być wpływanie na ogólną politykę miasta, której celem byłoby przełamywanie stereotypów dotyczących osób z niepełnosprawnościami. Mówiąc o przełamywaniu barier i polityce miasta, sam nasuwa się postulat – wpływania na zniesienie barier architektonicznych, które wciąż są uciążliwym problemem oraz tych związanych z dostępem do komunikacji miejskiej. Mam nadzieję, że możliwe będzie wypracowanie wraz z Biurem Edukacji wspólnej polityki edukacyjnej dotyczącej szkolnictwa specjalnego oraz monitorowanie losów je kończących.

KDS ds. Pomocy Najuboższym: Będziemy wdzięczni za: 1) Uczestniczenie jeden lub dwa razy w roku w spotkaniu naszej Komisji, 2) Organizację wspólnie z Biurem np. Miasteczka organizacji pomagających wykluczonym, 3) Wspólną organizację obchodów 17 października , który jest dniem walki z ubóstwem.

Dotychczas współpraca z Biurem układała nam się dobrze i na bieżąco rozwiązywano nasze problemy. W większości naszych spotkań uczestniczył oprócz stałego przedstawiciela biura p. naczelnik śp. Andrzej Rosiński. Mamy nadzieje, ze dalsza współpraca będzie nadal dobra.

Krzysztof Dąbrowa, przewodniczący KDS-u ds. Przeciwdziałania Alkoholizmowi: Nasze oczekiwania to kontynuacja rozwijającej się powoli, ale jednak współpracy z Biurem Pomocy i Projektów Społecznych. Nasze doświadczenia z poprzednim kierownictwem BPS wskazują, że jest to możliwe i że NGO-sy stawały sie dla BPS partnerem. W sytuacji obecnej pod nowym kierownictwem zreorganizowanego BPS-u oczekujemy podobnych działań: WSPÓŁRACY, WYSŁUCHANIA NAS i naszych problemów, rozwiązywania ich wspólnie, kiedy jest to konieczne, WYJAŚNIANIA trudnych, skomplikowanych spraw, oczekujemy traktowania po PARTNERSKU i budowania wzajemnego ZAUFANIA w oparciu o to PARTNERSTWO, które jest niezbędnym warunkiem funkcjonowania w tych trudnych obecnie i w niedalekiej przyszłości czasach.

Anna Góral, przewodnicząca KDS-u ds. Poradnictwa Specjalistycznego: KDS ds. Poradnictwa Specjalistycznego skupia obecnie 19 organizacji pozarządowych świadczących bezpłatne poradnictwo dla mieszkańców Warszawy. Osoby korzystające z porad są w różnych trudnych sytuacjach życiowych: mieszkaniowych, finansowych, zawodowych, rodzinnych; to ofiary przemocy domowej; absolwenci, którzy poszukują swojej pierwszej pracy; cudzoziemcy; osoby z różnymi rodzajami niepełnosprawności.

W 2011 roku tylko 14 organizacji pozarządowych będących członkami Komisji udzieliło mieszkańcom Warszawy 46 330 bezpłatnych konsultacji z zakresu porad pedagogicznych, psychologicznych, prawnych, socjalnych, zawodowych, konsumenckich, mediacyjnych czy obywatelskich. W tej chwili na portalu znajduje się ponad 80 organizacji pozarządowych, które w setkach miejsc w Warszawie udzielają dziennie kilkuset bezpłatnych porad. Zależy nam na dalszej promocji portalu, aby nie tylko pracownicy organizacji i instytucji pomocowych mieli dostęp do pełnej i kompleksowej oferty bezpłatnego poradnictwa, ale przede wszystkim, aby dotrzeć z informacją o poradnictwie specjalistycznym do każdego mieszkańca Stolicy. Dalsze losy portalu, z którego korzysta ok. 5 tys. osób miesięcznie, jak i organizacji udzielających porad zależne są od wsparcia finansowego Miasta. Mamy nadzieję, że współpraca ta pomyślnie będzie kontynuowana kolejnych latach.

KDS ds. Poradnictwa Specjalistycznego opracowało i stale aktualizuje Standardy prowadzenia poradnictwa przez organizacje pozarządowe – zależy nam, aby jakość dotowanych przez BPiPS porad była wysoka i stale monitorowana. Postulujemy wpisanie do zasad ogłaszanych konkursów – wszędzie, gdzie znajduje się poradnictwo – warunku przestrzegania tych minimalnych standardów, które opierają się na zasadach poufności, rzetelności, bezpłatności, dostępności, samodzielności klienta i profesjonalizmie.

Organizacjom pracującym w Komisji zależy na kontynuacji współpracy z BPiPS w obszarze finansowania usług poradniczych – rozszerzaniem jej tak, aby były dostępne dla każdego mieszkańca Warszawy, który znalazł się w trudnej sytuacji życiowej. Jesteśmy chętni, aby współpracować z miastem przy tworzeniu nowych, innowacyjnych, specjalistycznych projektów poradniczych, odpowiadających na aktualne potrzeby warszawiaków.

Renata Durda, przewodnicząca KDS-u ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie: Organizacje działające w Komisji Dialogu Społecznego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oczekują stabilnej (organizacyjnie i finansowo) realizacji działań zapisanych w Miejskim Programie Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie i Ochrony Ofiar Przemocy w Rodzinie na lata 2012-15 i wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Dzięki wzrostowi zainteresowania polityką wobec przemocy w rodzinie na szczeblu międzynarodowym i krajowym samorządy lokalne mają ogromne możliwości realizacji projektów współfinansowanych ze środków zewnętrznych. W Warszawie działają najbardziej rozpoznawalne w Polsce i wiodące organizacje z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie, przemocy wobec kobiet, przemocy wobec dzieci. Eksperci i know how tych organizacji są ogromnym potencjałem do realizacji znaczących projektów z tego obszaru, mogących zmienić w istotny sposób rozmiary i charakter zjawiska przemocy wśród mieszkańców Warszawy.

Chcielibyśmy więc, aby dyrektor Biura Pomocy i Projektów Społecznych znalazł czas na merytoryczny dialog z kluczowymi organizacjami od wielu lat rozwijającymi ogólnopolski i warszawski system przeciwdziałania przemocy w rodzinie, aby poznał nasze działania i plany, a także potrzeby i trudności, a w konsekwencji zaplanował i realizował z naszym współudziałem duże projekty z tego zakresu.

W wielu obszarach życia społecznego Warszawa odgrywa rolę lidera wśród polskich samorządów. Mamy zasoby pozwalające na to, aby w dziedzinie powstrzymywania przemocy w rodzinie też tak się stało. Do tego niewątpliwie potrzebny dobry dialog i współpraca między samorządem i organizacjami pozarządowymi.

Teresa Kapela, przewodnicząca Komisji Dialogu Społecznego ds. Dzieci, Młodzieży i Rodziny: Polityka społeczna nakierowana była dotąd na osoby z problemami skrajnymi. Rodziny potrzebują jednak wsparcia nie tylko w sytuacjach skrajnych, ale również w funkcjach wychowawczych, opiekuńczych i to nie tylko odnośnie dzieci, ale również osób wymagających pomocy rodzinnej - niepełnosprawnych, przewlekle chorych i starszych. Wydaje mi sie, że obecna polityka społeczna nie uwzględnia zobowiązań i obowiązków rodzinnych w tych kontekstach. Brakuje mi też obliczenia kosztów wychowania i utrzymania dzieci w Warszawie, bo są one wysokie na tle innych miast. Wydaje się również, że informacje dotyczące liczby rodzin wielodzietnych w stolicy przypominają dane ze spisu z 2002 roku. W Polsce w niektórych miastach jest realizowana polityka, która trochę lepiej dostrzega problemy rodzin.

Obecnie widzimy działania nakierowane na rodziny z małymi dziećmi, nie ma żadnych adresowanych do rodzin ze starszymi dziećmi, gdzie koszty utrzymania są wyższe. Od 2007 roku jest dostępna internetowa platforma europejska o polityce rodzinnej - europeallianceforfamily.eu. Możemy na tej podstawie sprawdzić, jak mocno odbiegamy od rozwiązań stosowanych w innych krajach, czyli skąd się bierze emigracja młodych rodzin z kraju.

W krajach Europy Zachodniej pomaga się rodzicom wychowującym dzieci przygotowujące sie do wejścia na rynek pracy, u nas z kolei pomoc jest generalnie adresowana do pokolenia seniorów. Wydaje mi się, że na szczeblu miasta można by porównać fundusze przeznaczone na seniorów i dzieci. Np. jak są obliczane koszty komunikacji w przypadku dzieci i młodzieży, a jak w przypadku seniorów. Były też ciekawe wyniki badania dotyczącego potrzeb rodzin z małymi dziećmi. Są one porównywalne z wynikami z innych krajów Europy. Rodzice chcieliby mieć możliwość pozostania w domu do 3 roku życia ich dzieci, ale bez dużych wyrzeczeń finansowych. Czyli wchodziłby tu w grę model dawnego płatnego urlopu wychowawczego – ale korzystnego dla rodziców i pracodawców.

Są jeszcze dwa ogromne zagadnienia, czyli wymienianie „jednym tchem” rodzin wielodzietnych i form zastępujących rodzinę. Opowiadam się za niełączeniem tych spraw i badaniem, kim są obecnie rodziny wielodzietne i jakie są realne potrzeby.

Druga kwestia to sprawy mieszkaniowe, przy całkowitym przejściu na komercyjne zasady na rynku mieszkaniowym. Rodzi się pytanie, jak podołać kosztom wychowania dzieci i powiększania powierzchni mieszkaniowej, kiedy chce się posiadać więcej dzieci? Z tym wiąże się sprawa norm dotyczących dopłat do mieszkań. Przewidują 5 metrów kwadratowych na dziecko. Powyżej tego limitu traci się dopłatę socjalną i nie biorąc pod uwagę sytuacji na rynku pracy. Utrata pracy przez rodziców, zaleganie z czynszem skutkuje odebraniem dopłat po 3 miesiącach zaległości i podwojenie czynszu w przypadku dłuższych zaległych zobowiązań. Jest to prosta droga do eksmisji, a nie pomoc rodzinie w trudnej sytuacji życiowej.

Joanna Mielczarek, przewodnicząca KDS-u ds. Osób Starszych i Kombatantów: Przedmiotem szczególnej troski jest dla nas: uchwalenie programu "Warszawa Przyjazna Seniorom", opracowanie standardów usług opiekuńczych finansowanych (współfinansowanych) przez samorząd. Wierzymy, że w bliskiej przyszłości możliwe będzie zorganizowanie spotkania nowego Dyrektora z członkami naszej Komisji.

Postulaty członków KDS-u:
Potrzeba równego traktowania wszystkich organizacji oraz Uniwersytetów Trzeciego Wieku:

Biuro Polityki Społecznej przekazało zadania dzielnicom bez zabezpieczenia środków na aktywizację seniorów oraz integrację. Dzielnice nie posiadają środków i niszczą wszystko. Czy o to chodzi Miastu? Uniwersytety dostają środki na zadania dzielnicowe, lecz nie obejmują wszystkich.

Budowanie dobrych relacji międzysektorowych:

Instytucje zintegrowane - Biuro Pomocy i Projektów Społecznych mają służyć pomocą, kompetencjami i wsparciem NGO-som, czyli tym , którzy zamieniają teorię w praktykę, czyli życie. Mają pomagać, a nie utrudniać, być przyjacielem – też niejednokrotnie uczącym sie od NGO-sów. Sprawy konkursów mają być narzędziem uproszczonych procedur, a nie spiętrzonej administracji zabijającej czas (czyli życie) wielu sensownych przedsięwzięć. Procedury maksymalnie uproszczone dla organizacji pozarządowych, które sie sprawdzają w wieloletnich praktykach.

Budować wspólna płaszczyznę człowieczeństwa w wymiarze współpracy.

Dbać o najlepsze relacje z ludźmi , którzy wielokrotnie oddają swój czas i kompetencje – gratis, nie pobierając gaży za tysięczne nadgodziny społecznej służby w wytyczaniu lepszego świata dla wykluczonych, tych najbiedniejszych.

Dopracować się najwyższych standardów wspólnej służby nakierowanej na człowieka, tym bardziej tego przez całe lata bezbronnego i wykluczanego ze społeczeństwa.

Może to i górnolotnie brzmi, i idealistycznie, ale społeczeństwo obywatelskie do takich ideałów musi ze wszech miar dążyć i wcielać je w życie, aby nie mieć poczucia, że pracowało się dla „papierów”, które po 5 latach mogą być zniszczone, ale że swoją służba dało się życie innym.