Publicystyka - ngo.pl

Nie każdą ranę można dostrzec. Nie każdy uśmiech oznacza, że wszystko jest w porządku. Kryzysy psychiczne, depresja, wypalenie zawodowe, samotność czy przewlekły stres często pozostają niewidoczne dla otoczenia, choć każdego dnia wpływają na życie osób, które się z nimi mierzą.

Kampania „Nie widać. A jednak jest” odbyła się w dniach 13–26 lipca 2026 roku. Jej celem było nie tylko przekazywanie wiedzy, ale przede wszystkim stworzenie przestrzeni do rozmowy o tym, co często pozostaje przemilczane.

Jednym z ważnych przesłań kampanii było przypomnienie, że zdrowie psychiczne jest równie ważne jak zdrowie fizyczne i stanowi istotną część naszego dobrostanu. Trudności emocjonalne mogą dotknąć każdego, niezależnie od wieku, sytuacji życiowej czy dotychczasowych doświadczeń.

Przekaz kampanii był prosty: czasem jedno pytanie „Jak się czujesz?”, chwila uważności lub zwykła obecność drugiego człowieka mogą mieć większe znaczenie, niż nam się wydaje.

O zdrowiu psychicznym można mówić językiem specjalistów, statystyk i diagnoz. Można jednak mówić o nim również przez pryzmat codziennych doświadczeń osób, które mierzą się z kryzysem, szukają pomocy lub wspierają kogoś bliskiego.

Dlatego ważną częścią kampanii były zarówno treści przygotowane z udziałem specjalistów, jak i osobiste historie osób, które zdecydowały się opowiedzieć o swoich doświadczeniach związanych z kryzysem psychicznym, depresją, procesem zdrowienia czy codziennymi wyzwaniami.

Ich głosy pozwalały spojrzeć na zdrowie psychiczne z perspektywy człowieka, jego emocji, relacji, codzienności i indywidualnej historii. Z kolei wiedza ekspertów pomagała porządkować informacje, wyjaśniać zagadnienia związane ze zdrowiem psychicznym oraz wskazywać, kiedy i gdzie warto szukać profesjonalnego wsparcia.

Połączenie tych perspektyw było jednym z fundamentów kampanii. Pokazywało, że wiedza ekspercka i osobiste doświadczenie mogą się wzajemnie uzupełniać, tworząc przekaz jednocześnie merytoryczny i bliski codziennym doświadczeniom.

W ramach kampanii przygotowano cykl materiałów edukacyjnych dotyczących zdrowia psychicznego na różnych etapach życia i w różnych sytuacjach.

Jednym z poruszanych tematów była depresja u osób starszych. Zwracano uwagę, że smutek, wycofanie, brak energii czy mniejsza aktywność nie powinny być automatycznie przypisywane procesowi starzenia się. Stan emocjonalny seniorów może mieć istotny wpływ na ich aktywność, samodzielność i zaangażowanie w terapię.

Kolejnym ważnym zagadnieniem było wypalenie zawodowe. Kampania przypominała, że długotrwałe zmęczenie, utrata motywacji czy poczucie przeciążenia nie powinny być ignorowane. Zwracano uwagę na znaczenie odpoczynku, rozmowy i poszukiwania wsparcia, zanim trudności staną się przytłaczające.

Poruszono również kwestie samooceny, relacji z własnym ciałem oraz presji wyglądu. Przekaz kampanii podkreślał, że troska o siebie nie musi wynikać z krytyki czy poczucia niedopasowania. Może być wyrazem uważności, akceptacji i szacunku dla własnych potrzeb.

Treści edukacyjne nie ograniczały się więc do przedstawiania problemów. Ich celem było również wskazywanie możliwych sposobów dbania o dobrostan psychiczny oraz przypominanie o możliwości korzystania z profesjonalnej pomocy.

Sama świadomość problemu nie zawsze wystarcza. Równie ważne jest wiedzieć, gdzie można znaleźć wsparcie.

Dlatego jednym z elementów kampanii było przybliżanie działalności organizacji i inicjatyw, które na co dzień wspierają osoby doświadczające kryzysów psychicznych i trudnych sytuacji życiowych.

W ramach kampanii przedstawiono między innymi działalność Fundacji „Jak się czujesz?”, Fundacji Tu i Tam, Fundacji eFkropka oraz Stowarzyszenia Widzących Więcej. Organizacje te podejmują różnorodne działania na rzecz zdrowia psychicznego i osób potrzebujących wsparcia. Kampania przypominała również, gdzie można szukać profesjonalnej pomocy psychologicznej i psychiatrycznej.

Kampania była możliwa dzięki zaangażowaniu osób i środowisk, które wniosły do niej różne doświadczenia i kompetencje.

W działania włączyli się specjaliści zdrowia psychicznego, osoby dzielące się własnymi doświadczeniami oraz organizacje społeczne.

Każda z tych grup wniosła do projektu inną perspektywę. Specjaliści pomagali zadbać o merytoryczny wymiar przekazu, osoby z własnym doświadczeniem nadawały mu ludzki wymiar, a organizacje społeczne pokazywały, gdzie można szukać dalszego wsparcia.

To właśnie połączenie różnych perspektyw pozwoliło stworzyć inicjatywę, w której wiedza spotkała się z doświadczeniem, a edukacja z rzeczywistą rozmową społeczną.

Jednym z elementów były konkursy, w których odbiorcy mogli odpowiedzieć na pytania związane z poruszanymi tematami.

Uczestnicy dzielili się między innymi swoimi sposobami dbania o dobrostan psychiczny oraz wskazywali, które treści szczególnie do nich trafiły.

Takie działania pokazały, że media społecznościowe mogą być nie tylko miejscem przekazywania informacji, ale również przestrzenią do dialogu i wymiany doświadczeń.

Kampania była prowadzona równolegle na Facebooku, Instagramie i TikToku. Pozwoliło to wykorzystywać różne formy komunikacji i docierać do różnych grup odbiorców. Materiały dotarły do tysięcy osób, w tym także do osób, które wcześniej nie obserwowały działalności stowarzyszenia.

Dzięki temu rozmowa o zdrowiu psychicznym mogła wyjść poza grono osób już zainteresowanych tematyką zdrowia i dotrzeć również do nowych odbiorców.

„Nie widać. A jednak jest” była pierwszą ogólnopolską inicjatywą Stowarzyszenia Edukacji Zdrowotnej Verkadia. Powstała 75 dni po rozpoczęciu działalności organizacji.

Sam czas realizacji nie jest jednak najważniejszym elementem tej historii. Istotniejsze jest to, że już na początku działalności udało się stworzyć przestrzeń do rozmowy o zdrowiu psychicznym, opartą na wiedzy, doświadczeniu i współpracy różnych środowisk.

Kampania pokazała również, że wartościowe działania społeczne nie muszą powstawać w pojedynkę. Współpraca pozwala łączyć kompetencje, doświadczenia i możliwości, a dzięki temu docierać z ważnym przekazem do szerszego grona odbiorców.

Zdrowie psychiczne pozostaje jednym z ważnych wyzwań współczesnego zdrowia publicznego. Potrzebne są więc działania, które pomagają zwiększać wiedzę, przełamywać stereotypy, zmniejszać stygmatyzację i przypominać, że proszenie o pomoc jest naturalnym elementem dbania o siebie.

Bo nie wszystko, co ma znaczenie, jest widoczne na pierwszy rzut oka.

Czasem właśnie to, czego nie widać, najbardziej potrzebuje naszej uwagi.

Weronika Matyaszek i Katarzyna Pietrzyk