Publicystyka - ngo.pl

Rząd, ogłaszając w 2016 roku politykę dotyczącą rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, zapowiedział i podjął dwa publiczne zobowiązania. Pierwszym z nich było przygotowanie Narodowego Programu Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, drugim ustanowienie instytucji odpowiadającej za wdrażanie Programu. Brak Narodowego Programu Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego oraz brak szerokich konsultacji publicznych proponowanych zmian w polityce rządu staje się dziś widocznym w praktyce zaniechaniem skutkującym wyrywkowym, niespójnym podejściem uwidocznionym w przedstawionych do konsultacji programach rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, tj. Programie Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 PROO, Korpusie Solidarności - Programie Wspierania i Rozwoju Wolontariatu Długoterminowego na lata 2018-2030 oraz Rządowym Programie Wsparcia Rozwoju Organizacji Harcerskich i Skautowych na lata 2018-2030 (RPWROHiS).

Uwzględniając znaczenie ruchu harcerskiego w Polsce oraz jego długotrwałą tradycję i dorobek, pozytywnie oceniamy ideę wspierania przez państwo rozwoju organizacji harcerskich i skautowych jako strategicznych partnerów w rozwoju i wychowywaniu młodych ludzi.

Za wadę Programu uznać należy brak zamieszczenia w nim jakichkolwiek odwołań do tworzonych równolegle Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 PROO oraz programu Korpus Solidarności – Program Wspierania i Rozwoju Wolontariatu Długoterminowego na lata 2018-2030. Pomimo że wszystkie programy będą obowiązywać w tym samym okresie i regulować zbliżony zakres tematyczny, nie zawierają wzajemnych powiązań i odesłań oraz nie stanowią spójnej całości.

Pozytywnie ocenić można natomiast poszczególne przewidziane w Programie rozwiązania, w szczególności w zakresie Zadania 1 “Wsparcie kształcenia i działań programowych w organizacjach harcerskich”. Wsparcie metodycznego kształcenia działających w organizacjach harcerskich wychowawców, instruktorów oraz osób niepełnoletnich, a także kształcenie specjalistyczne powinny odnieść korzystne skutki dla rozwoju ruchu harcerskiego, co w dłuższej perspektywie przełoży się pozytywnie na rozwój społeczeństwa obywatelskiego.

W Programie zabrakło jednak rozwiązań odnoszących się do otoczenia prawnego funkcjonowania organizacji harcerskich. Pomimo że w Zadaniu 2 “Wsparcie instytucjonalne organizacji harcerskich” jako pierwsze z zadań cząstkowych wymienia się Zadanie 2.1. “Otoczenie prawne ruchu harcerskiego w Polsce”, w dalszej części Programu zostało ono zastąpione “Promocją ruchu harcerskiego w mediach publicznych (s. 34 i n.).

W efekcie, przewidziane w Programie zadania w ogóle nie odnoszą się do problemów, jakie napotykają organizacje harcerskie w związku z obecnie obowiązującą regulacją prawną, pomimo szczegółowego zdiagnozowania ich w Programie oraz wskazania na konieczność ich rozwiązania (s. 23-24). Oprócz problemów wymienionych w diagnozie Program nie odnosi się także do innych trudności o charakterze prawnym, w szczególności wynikających z ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, która weszła w życie 1 lipca b.r. oraz z ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne – w zakresie tworzenia miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli (art. 39 ustawy). Program nie zawiera postulowanych przez środowisko rozwiązań legislacyjnych, pozwalających na budowanie odpowiedniego otoczenia prawnego dla realizacji harcerskiej metody wychowawczej.

Łukasz Domagała – Prezes Zarządu Weronika

Czyżewska-Waglowska – Wiceprezeska Zarządu

Karolina Dreszer-Smalec – Wiceprezeska Zarządu

Przemysław Dziewitek – Członek Zarządu

Iwona Janicka – Członkini Zarządu

Dariusz Supeł – Członek Zarządu

Do pobrania

Stanowisko Ogólnopolskiej Federacji Organizacji Pozarządowych dotyczące projektu Rządowego Programu Wsparcia Rozwoju Organizacji Harcerskich i Skautowych na lata 2018-2030 – pobierz PDF