Publicystyka - ngo.pl

Komisja Dialogu Społecznego ds. Osób Niepełnosprawnych, działająca przy Biurze Pomocy i Projektów Społecznych Urzędu m.st. Warszawy, to jedna z najsprawniej działających komisji w Warszawie. W jej skład wchodzi 59 organizacji wspierających osoby z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Warto przyjrzeć się bliżej jej działaniom. Osoby z niepełnosprawnością to liczna grupa odbiorców wielu projektów – nie zapominajmy więc o ich potrzebach.

KDS ds. Osób Niepełnosprawnych ma na swoim koncie wiele działań. W 2015 roku jej członkowie nie tylko opiniowali ogłoszenia konkursowe i wyznaczali przedstawicieli do komisji konkursowych, ale także brali aktywny udział w ewaluacji Warszawskiego Programu Działań na Rzecz Osób Niepełnosprawnych na lata 2010-2020. Jej owocem był szereg rekomendacji. Najważniejsza z nich to konieczność trafnej diagnozy potrzeb osób z niepełnosprawnościami w Warszawie, która powinna być punktem wyjścia do planowania przyszłych działań na rzecz tej grupy mieszkańców.

W zeszłym roku Komisja została zaproszona przez warszawski samorząd do konsultacji organizacji miejskiej Wigilii oraz Sylwestra. W jej wyniku przedstawiono wiele cennych rekomendacji, które ułatwiły skorzystanie z tych wydarzeń osobom z różnymi niepełnosprawnościami.

Komisja brała także udział w konsultowaniu dwóch dokumentów: „Standardów dostępności dla m.st. Warszawy” oraz raportu z audytu bulwarów wiślanych, przygotowanego przez Fundację Integracja.

„Standardy dostępności dla m.st. Warszawy”, opracowane przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów, to dokument służący wdrożeniu przyjaznych rozwiązań dla wszystkich użytkowników warszawskiej przestrzeni miejskiej. Opiera się on na obowiązujących dokumentach wyższego rzędu, ale stanowi ich uszczegółowienie – m.in. w zakresie przejść dla pieszych, przystanków, chodników, miejsc parkingowych i innych. Opracowane standardy nie odnoszą się jednak do budynków i organizacji wydarzeń. Członkowie Komisji zgłosili potrzebę rozszerzenia dokumentu o powyższe zagadnienia lub stworzenia dodatkowego opracowania, które uwzględniałoby te obszary.

W ostatnim roku w KDS ds. Niepełnosprawności powstały cztery zespoły robocze: ds. małych form mieszkaniowych dla osób z niepełnosprawnościami, ds. dostępności, ds. ośrodków wsparcia dziennego przy KDS i ds. asystenta osobistego. Działania tych zespołów skupiają się na wypracowaniu rozwiązań wybranych problemów. Pozwalają na bardziej intensywną pracę członków Komisji, którym szczególnie bliski jest dany temat – ze względu na wiedzę merytoryczną lub determinację do działania. Dzięki temu na obrady trafiają już konkretne, omówione wcześniej stanowiska poszczególnych grup roboczych, co ułatwia i przyspiesza pracę Komisji.

Innowacyjność działań Komisji i rozwiązań omawianych w trakcie jej spotkań przyciąga działaczy pozarządowych z innych miast, m.in. z Poznania i Łodzi. Obserwują oni, w jaki sposób przebiega dialog między organizacjami pozarządowymi i miastem, by zainspirować się do działań na własnym gruncie.

Warto dodać, że działania zespołów, a także samej Komisji, wykraczają często poza teren Warszawy. W ich planach są na przykład spotkania z wojewodą mazowieckim i posłami oraz udział w komisjach sejmowych.

Na spotkania Komisji przychodzą decyzyjni urzędnicy, dzięki którym członkowie komisji uzyskują ważne informacje z pierwszej ręki. Spotkania z nimi skracają też dystans między instytucjami, pogłębiają wzajemne zrozumienie. Praca Komisji ma więc wpływ na kształtowanie rzeczywistości.

– Ważne są regularne spotkania – mówi Piotr Todys z Fundacji TUS. – Czegoś chcemy od siebie nawzajem; jest w tym siła i chęć robienia czegoś wspólnie – dodaje.

„Czy my, pracownicy NGO, wrażliwi na potrzeby ludzi i ich problemy, sami nie wykluczamy osób z niepełnosprawnością?”. Warto, by każdy z nas odpowiedział sobie na to pytanie.

Pamiętajmy, że odbiorcami wielu naszych projektów są osoby z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Możemy znacznie ułatwić im uczestnictwo w naszych działaniach, stosując kilka prostych rozwiązań.

Podczas organizacji wydarzeń postarajmy się znaleźć salę, która jest dostosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnością ruchową. Pomoże nam w tym Niepełnosprawnik – przygotowana przez fundację TUS internetowa wyszukiwarka obiektów, dostępna także w formie aplikacji na urządzenia z systemem Android.

Jeżeli jednak nie uda nam się znaleźć odpowiedniego miejsca, napiszmy o tym w zaproszeniu – osoby z dysfunkcją narządu ruchu nie będą traciły czasu na dojazd lub dodzwonienie się do naszego biura. Warto także w formularzu zgłoszeniowym na wydarzenie uwzględnić pytanie, które odniesie się do potrzeb osób z niepełnosprawnością.

Kiedy przygotowujemy publikację czy prezentację, zadbajmy o odpowiedni dobór kolorów, kontrast i wielkość czcionki. Ułatwi to osobom słabowidzącym korzystanie z naszego dorobku i wiedzy.

Te same działania możemy zastosować na stronie internetowej organizacji – warto przygotować ją tak, by dawała możliwość powiększenia czcionki. Więcej wytycznych pozwalających na stworzenie witryny internetowej bez barier można znaleźć na stronie Fundacji Widzialni.

Przygotowując dokument do wysyłki, zapiszmy go w odpowiednim formacie – takim, który pozwoli osobom słabowidzącym i niewidomym odtworzyć go na czytnikach. Odpowiednie do tego celu będą pliki programu Word lub PDF z warstwą tekstową. Unikajmy zamieszczania skanów dokumentów – obraz na nich zapisany będzie niedostępny dla osób posługujących się czytnikami.

To tylko kilka przykładów rozwiązań, którymi warto zainspirować się, by na co dzień tworzyć przestrzeń bardziej dostępną dla osób z niepełnosprawnością. Przypomnijmy, że zgodnie z nowymi wytycznymi Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, wszystkie organizacje i instytucje, które będą chciały skorzystać ze wsparcia z Programu Wiedza Edukacja Rozwój, finansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, będą musiały zadbać o dostępność swoich usług dla osób z niepełnosprawnością. Warto zacząć działać już dziś – szczegółowe informacje i wskazówki można znaleźć na stronie.

Więcej na temat działań KDS ds. niepełnosprawności.

„Czy my, pracownicy NGO, wrażliwi na potrzeby ludzi i ich problemy, sami nie wykluczamy osób z niepełnosprawnością?”. Warto, by każdy z nas odpowiedział sobie na to pytanie.