Publicystyka - ngo.pl

Teatru najlepiej uczy się naturalnie, a więc przez bywanie, oglądanie, słuchanie, przez emocje, wyobraźnię i racjonalną ich weryfikację. Niektórzy uczą się teatru na pamięć – bo tak bardzo zagrała w nich sztuka, że postanowili nosić ją w sobie jak najdłużej, postanowili nie rozstawać się z nią, nawet jeśli akurat nie będą siedzieli w fotelu na widowni. Inni uczą się przez naśladownictwo – grają, co zostało im zagrane, próbują, dopasowują się, przymierzają kreacje i słowa. Jeszcze inni próbują przede wszystkim zrozumieć, zdobyć wiedzę, odnaleźć tropy, skonfrontować z historią sztuki, nakazów, zakazów, historią wolności myśli. Ideałem byłby stan, w którym każdy kto zechce, miałby takie same szanse na to, by uczyć się teatru, by się z nim mierzyć i do niego przymierzać. Tak byłoby najlepiej, w rzeczywistości niektórzy mają jednak łatwiej, inni trudniej, a jeszcze inni nie ruszą, jeśli nie otrzymają wsparcia.

Projekt „Teatr na migi” wyrósł z myślenia o osobach, które mają trudniej, o g/Głuchych i niedosłyszących, powstał jako pozytywna odpowiedź na obserwowane w kulturalno-społecznej codzienności potrzeby i oczekiwania widzów z niepełnosprawnością słuchu. Ten projekt miał być dla nich szansą na poznanie polskiego teatru, jego bogatej historii i równie atrakcyjnej teraźniejszości, na aktywne włączenie się w życie teatralne.

Dzięki projektowi teatr opowiada się g/Głuchym i niedosłyszącym w ich najbardziej naturalnym języku, a więc w polskim języku migowym. Słowa, których używa w tej opowieści, pochodzą od samych ludzi teatru. To oni opracowali ponad 20 najważniejszych definicji pozwalających zrozumieć teatr, jego formę i treść. To oni poprowadzili cykl 6 warsztatów na stołecznych scenach w Teatrze Dramatycznym, Teatrze Powszechnym i Teatrze Studio. To oni zarażali teatrem widzów z całej Polski, którzy przybyli na zaproszenie Fundacji Kultury bez Barier.