Publicystyka - ngo.pl

Zatrudnienie miało być redukowane na podstawie średniej liczby urzędników pracujących 30 czerwca 2010 r. i 1 lutego 2011 r. Szef urzędu, który wiedział, że przyjdzie mu zwolnić 10 proc. kadry, mógł zwiększyć zatrudnienie tylko po to, aby w końcowym rozrachunku utrzymać liczbę pracowników sprzed redukcji – wyjaśnia „Dziennik Gazeta Prawna” z 10 stycznia 2011 r. – Co tydzień urzędy, mimo że wiedziały o czekających je zwolnieniach, chciały zatrudnić 300 pracowników.

Na orzeczenia Trybunału często czeka się latami, więc wyrok w sprawie ustawy z 16 grudnia 2010 r. o racjonalizacji zatrudnienia w państwowych jednostkach budżetowych i niektórych innych jednostkach sektora finansów publicznych w latach 2011–2013 może zablokować redukcje, a tym samym znalezienie oszczędności, przynajmniej o 2 lata. Wynika to stąd, że, jak mówi Marek Chmaj, konstytucjonalista, średni czas oczekiwania na rozstrzygnięcie wynosi rok i 5 miesięcy, a i wtedy, jeżeli Trybunał uzna, że ustawa jest zgodna z konstytucją, to zawarte w niej przepisy będą nieaktualne. W ustawie bowiem podany jest dokładny harmonogram działań. Opracowanie i uchwalenie nowelizacji ustawy może potrwać z kolei ponad pół roku, stąd wspomniane dwa lata zanim w urzędach rozpocząć będzie można redukcje.

Wątpliwości zarówno Prezydenta, jak i dyrektorów generalnych urzędów wzbudzały również kwestie ustalania kryteriów zwolnień. Istniała obawa, że zwalniane będą osoby starsze, a nie mniej wydajne i gorsze, jako pracownicy. Dyrektorzy generalni myśleli również o zwalnianiu osób często korzystających ze zwolnień lekarskich.

O innych zastrzeżeniach do ustawy i jej konsekwencji przeczytać można w artykule Urzędników zamiast mniej będzie więcej, w „Dzienniku Gazecie Prawnej” z 10 stycznia 2011 r.