Publicystyka - ngo.pl

Wakacje to okres podróży. Ludzie często podróżują pociągami Teoretycznie powinny one być dostępne dla wszystkich. Życie wygląda zupełnie inaczej. Przekonałem się o tym podczas podróży do Malborka i z powrotem. Wiele mówi się o dostosowaniu kolei. Niestety jest to jedynie teoria. W praktyce. Do wagonów prowadzą schody, które są oddzielone od krawężnika przestrzenią. Jedynie dla wózkowiczów są dostępne rampy. Nie są to nic nieznaczące mankamenty, gdyż gdyby nie pomoc siostry to miałbym problem z dostaniem się do wagonu.

Dostępność taboru regulują przepisy Komisji Europejskiej. Na dostępność taboru kolejowego składa się wiele czynników technicznych i architektonicznych. Jednym z nich są rampy, ruchome stopnie, windy oraz podnośniki. Powinny one być obsługiwane przez załogę, aby osoba z niepełnosprawnością ruchową wsiadła do wagonu z poziomu peronu. Drzwi do wagonu powinny mieć równość odpowiednią szerokość. 

W pociągach powinna być dostępna sygnalizacja dźwiękowa, która poinformuje pasażera o otwieraniu drzwi. Sygnalizacja dźwiękowa powinna informować również pasażerów z niepełnosprawnością wzroku o kolejnych stacjach. Rampy dla wózków są niewystarczające, gdyż z pociągów korzystają nie tylko osoby jeżdżące na wózkach. Obsługa powinna być dostępna dla niepełnosprawnych dwadzieścia cztery godziny na dobę. Konieczność zgłaszania asysty z jednodniowym wyprzedzeniem jest utrudnianiem życia osobie niepełnosprawnej.

Dyrekcja Kolei Państwowych powinna przeprowadzić szkolenia, które uwrażliwią personel na potrzeby osób z niepełnosprawnością. Jest to ważne, bo największą barierą jest człowiek. Szkolenia powinny obejmować różne rodzaje niepełnosprawności i nie tylko niepełnosprawność ruchową. Szkolenia powinny obejmować cały personel kolei.

Tabor kolejowy powinien być dostępny dla wszystkich nie tylko w teorii, ale również w praktyce. Aby tak się stało należy systematycznie edukować personel Polskich Kolei Państwowych. Tylko wówczas nastąpi tak niezbędna zmiana sposoby myślenia.