Publicystyka - ngo.pl

Dziesięcioletni syn pani Ilony z Ursynowa choruje na zespół
Aspergera, odmianę autyzmu. Kiedy szukała szkoły dla niego,
zgłosiła się do 17 integracyjnych podstawówek. Odpowiedziała jedna

• aż w Falenicy. - Zdarza się, że tzw. trudne dzieci w wieku
  dziesięciu lat mają za sobą już kilka szkół. Na Zachodzie zasadą
  jest nauka w rejonie. Do placówek specjalistycznych dzieci chodzą w
  szczególnych przypadkach - podkreśla Ilona Rzemieniuk.
  
  
  
  Razem z dwiema innymi mamami ze stowarzyszenia Pomocy Dzieciom z
  Ukrytymi Niepełnosprawnościami "Nie-Grzeczne Dzieci" przyszła na
  ostatnią sesję Rady Warszawy. Na szyjach zawiesiły kartki:
  "Wszystko jasne. Dostępność i jakość edukacji dla uczniów
  niepełnosprawnych w Warszawie". - Miasto wymusza na nas
  umieszczanie dzieci w klasach integracyjnych i specjalnych, a i tak
  nie wystarcza w nich miejsc dla wszystkich - mówi Agnieszka
  Dudzińska, mama Stasia z zespołem Aspergera.

Autystykiem jest też dziesięcioletni syn Beaty Jaszczur. Od jego
nauczycielki usłyszała, że najlepiej będzie, jeśli zabierze go na
warsztaty terapii zajęciowej. - Tam można się nauczyć, jak zrobić
kanapkę. Mój syn ma problemy z pisaniem i z matematyką. Czy to
oznacza, że nie nadaje się do szkoły? - pyta.

• Za uczniem z orzeczeniem o potrzebie specjalistycznego
  kształcenia powinny iść pieniądze do rejonowej szkoły na jej
  dostosowanie, na zajęcia z terapeutą - przypomina Agnieszka
  Dudzińska. Podstawówka jej syna dostała dodatkowe dotacje dopiero,
  kiedy ona wywalczyła je w urzędach. Nie wie jednak, jak duże.
  
  
  
  Rodzice przeprowadzili własne śledztwo. Sprawdzili, że na
  kształcenie niepełnosprawnych dzieci Ministerstwo Edukacji
  Narodowej przekazało w tym roku urzędowi miasta ponad 90 mln zł.
  Pani Agnieszka wyliczyła, że podstawówce jej syna należy się z tego
  60 tys. zł. - Staś ma orzeczenie o potrzebie kształcenia
  specjalnego, ale to nie oznacza, że nie poradzi sobie w szkole
  ogólnodostępnej. Trzeba tylko stworzyć warunki, a na to potrzebne
  są pieniądze - przekonuje.
  
  
  
  Mamy obdzwoniły wszystkie podstawówki w Warszawie. W większości
  dyrektorzy nie mogą zaoferować takim uczniom jak ich dzieci niczego
  więcej ponad spotkanie z pedagogiem czy logopedą przez dwie godziny
  w tygodniu. Jolanta Lipszyc, dyrektorka miejskiego biura edukacji,
  zapewnia jednak, że w Warszawie "pieniądz idzie za uczniem". - O
  podziale funduszy decydują władze dzielnic - mówi. Dodaje, że dziś
  do szkół ogólnodostępnych chodzi 535 uczniów z orzeczeniami
  lekarskimi.
  
  
  
• Rodzicom takich dzieci radzę, by posłali je do placówki
  integracyjnej. Nie mam pieniędzy na dodatkowego nauczyciela do
  opieki nad klasą - mówi Małgorzata Kwiatkowska, dyrektorka
  podstawówki nr 303 przy Koncertowej. Andrzej Wyrozembski, naczelnik
  wydziału oświaty i wychowania w Śródmieściu podlicza, że w zwykłej
  szkole półtora etatu trzeba rozdysponować między pedagoga,
  edukatora, psychologa. W placówce integracyjnej jest na to sześć
  etatów.
  
  
  
  Ilona Rzemieniuk odbiera telefony od rodziców innych
  niepełnosprawnych dzieci. Skarżą się, że dyrektorzy pozbywają się
  trudnych uczniów, urządzają castingi i wybierają tych, z którymi
  nie będzie problemów. - Słyszę, że często protestują też rodzice
  innych dzieci, kiedy do klasy trafia niepełnosprawny uczeń.