Publicystyka - ngo.pl

Od dziesięciu miesięcy w budynku Millennium Plaza w Al. Jerozolimskich 123A działa Niewidzialna Wystawa, która ma przybliżyć nam świat osób niewidomych. - 15 października to wyjątkowy dzień, Dzień Białej Laski. Zjawiliśmy się przed metrem centrum z plenerową instalacją. To 12-metrowy labirynt. Prosta, ale kręta ścieżka. Chcemy dać warszawiakom możliwość doświadczenia świata osób niewidomych i niedowidzących - mówi Małgorzata Szumowska, dyrektor generalny Niewidzialnej Wystawy. - Można w nim poczuć, jak żyją osoby niewidome. Wierzę, że każdemu, kto dziś spróbował przejść przez labirynt, to kilkuminutowe doświadczenie otworzy oczy.

Labirynt budził duże zainteresowanie. Śmiałkowie wchodzili do niego w specjalnych goglach. Za pomocą białej laski starali się pokonać dystans 12 metrów. - Synchronizacja laski z nogą nie jest łatwa. Zmysły szaleją, bo jestem skazany tylko na dźwięk i dotyk, a jednocześnie czuję się rozproszony - opowiada Nikon, uczestnik eksperymentu.

Przejście przez labirynt jest wyjątkowym doświadczeniem. Wytężają się zmysły słuchu, równowagi, węchu. Bardzo szybko traci się orientację przestrzenną. - Uczucie niewidzenia jest straszne. Jest się samemu w czarnej dziurze - komentował inny uczestnik eksperymentu.



Wojtek: - Nie było łatwo. Na pewno pomogło nam to, że widzieliśmy wcześniej trasę. Było to pouczające i na pewno otwiera umysł.



Adam: - W prawdziwym życiu musi być o wiele trudniej.



- Pokazujemy, że ludzie niewidomi to nie kosmici. To Kowalscy, Wiśniewscy, ludzie obok nas - mówi muzyk Roman Roczeń. - Od 2006 r. zajmujemy się projektem żeglarskim "Zobaczyć morze". Organizujemy rejsy na Zawiszy Czarnym. Załoga składa się zarówno z ludzi widzących, jak i niewidomych. Na morzu niewidomy przestaje nim być, a zaczyna być partnerem.



Jolanta Kramarz, prezes zarządu fundacji Vis Maior: - Dzięki takim akcjom świat osób niewidomych staje się bardziej bliski, przyjazny, nie ma tej sztucznej granicy. Stworzyliśmy dziesięć zasad bardziej przyjaznej komunikacji z niewidomymi. Po pierwsze, zawsze trzeba spytać, czy i jakiej pomocy oczekują. Jeśli przyjmiemy, że niewidzenie to cecha drugorzędna, zobaczymy prawdziwego człowieka.