Publicystyka - ngo.pl

Psycholożka, prezeska, naukowczyni. Słowa, które zniknęły z naszych słowników na prawie sto lat, dziś wracają i dziwią coraz mniej osób. Są sygnałem, że pewne zawody i role nie są zarezerwowane dla mężczyzn. Zwiększają widoczność kobiet i wzmacniają je. Do feminatywów dołączają też osobatywy, iksatywy i inne formy, które podkreślają, że świat nie jest binarny. Wśród takich słów są też trenerka i osoba trenerska.

O społecznej roli języka mówi się coraz więcej. Naukowcy_czynie podają kolejne dowody na to, jak słowa mogą zmieniać nasze postrzeganie świata. W sTOP-ie przyglądamy się temu z uwagą i odpowiadamy na zmiany. Przede wszystkim jednak chodzi o sprawę najprostszą i najważniejszą: chcemy, żeby trenerki, trenerzy i osoby trenerskie wiedziały, że są u siebie.

Rozmowy na temat nazwy toczyły się w sTOP-ie od lat. Potrzeba zauważenia, że w organizacji są nie tylko mężczyźni, wybrzmiewała na spotkaniach i kolejnych walnych zebraniach. A jednak zmiana potrzebowała dojrzeć.

W sTOP-ie cechuje nas otwartość i zaangażowanie społeczne – co do tego nie mamy wątpliwości. Tak było od początku. „Czułem, że nasze przedsięwzięcia są bardzo skoncentrowane na człowieku” – mówi Jac Jakubowski. „Osoba w centrum. To znaczy (…) otwartość na osoby, to znaczy ciekawość osoby, to znaczy odpowiedzialność za wszystko, co robię i co planuję” – dodaje Daria Sowińska-Milewska.

Wyzwaniem było zbudowanie poczucia, że nowa nazwa nie odcina nas od korzeni. Że jesteśmy tą samą organizacją i że ona dojrzewa razem z nami – zauważa obszary, które w latach 90. nie były jeszcze oczywiste, ale dziś powinny stać się standardem wszędzie tam, gdzie na pierwszym miejscu jest człowiek.

Taki proces musiał dziać się stopniowo. Już w 2011 roku nasza Szkoła Trenerów stała się Szkołą Trenerską. Teraz przyszedł czas na nazwę organizacji. Na Stowarzyszenie Trenerskie Organizacji Pozarządowych. Zmieniły_liśmy tylko kilka liter, ale w ten sposób mówimy sobie i światu, że każda osoba członkowska jest równie ważna. Nasza różnorodność jest wartością. Same_i ją zauważamy i podkreślamy ją na zewnątrz.

Dlaczego to takie ważne? Obejrzyj film i przeczytaj artykuł naszych trenerek na temat języka inkluzywnego.

Słowa Gandhiego pojawiają się w przestrzeni publicznej tak często, że zwykle zastanawiam się kilka razy, zanim ich użyję. A jednak tu doskonale pasują. Nowa nazwa to zewnętrzny wyraz tego, co dzieje się w sTOP-ie na co dzień. Już 25 lat temu osoby zakładające stowarzyszenie zastanawiały się, kto będzie do niego należeć. Paweł Jordan wspomina: „To była bardzo duża dyskusja i zdecydowaliśmy, że ktoś, kto wprowadza pozytywną zmianę społeczną. Że to jest ten wyróżnik”.

Ta zmiana do dziś wyznacza kierunek naszych działań. Jesteśmy otwarci_te na ważne społecznie tematy. Od kilkunastu lat pracujemy z kodeksem etycznym, teraz dołączamy do niego kodeks ekologiczny. W 25. Szkole Trenerskiej, która zaczęła się kilka tygodni temu, wprowadzamy cały zjazd dotyczący niedyskryminacji w edukacji. Same_i uczymy się języka inkluzywnego, a podczas ostatniego Festiwalu Trenerskiego (wydarzenia, które organizujemy cyklicznie jesienią) nasze trenerki prowadziły otwarty warsztat na ten temat. Dbamy, żeby każde działanie sTOP-u, bez względu na tematykę, było zgodne z wartościami organizacji.

Po 25 latach sTOP to największa w tej części Europy organizacja skupiająca osoby zajmujące się edukacją dorosłych. Z 233 członków_iń stowarzyszenia 73% to kobiety. Zgodnie z naszą misją wspieramy osoby, organizacje i środowiska w tworzeniu społeczeństwa otwartego, włączającego i uczącego się przez całe życie. Współpracujemy z kilkudziesięcioma organizacjami w Polsce i Europie. Na co dzień działamy w różnych obszarach. Łączy nas trenerski background i zaangażowanie w zmianę społeczną. Tę konkretną zaczęły_liśmy od siebie.

Artykuł powstał we współpracy z zespołem roboczym sTOP ds. komunikacji. Wszystkie cytaty pochodzą z filmu z okazji 25-lecia sTOP. Wypowiedzi były nagrywane jeszcze przed zmianą nazwy stowarzyszenia.