Publicystyka - ngo.pl

Uczestnicy spotkania mieli okazję
zobaczyć, z jakimi problemami teoretycznymi i praktycznymi borykają
się organizacje realizujące w ramach IW Equal dwa projekty
dotyczące szeroko rozumianej ekonomii społecznej.

Rys teoretyczny przedstawił Jakub Wygnański, kierownik projektu realizowanego przez partnerstwo „W poszukiwaniu polskiego modelu ekonomii społecznej”.

• Inicjatyw ekonomii społecznej w
  Polsce nie jest za dużo. Jak te wspaniałe anegdoty zamienić w
  systemowe rozwiązania? – tak Jakub Wygnański widzi zadanie stojące
  przed organizacjami realizującymi projekty IW Equal. Zdaniem J.
  Wygnańskiego polskie problemy ze społeczną akceptacją ekonomii,
  wynikają m.in. z ignorancji oraz panującego u nas przekonania o
  istnieniu „stanów czystych”, takich jak „rynek”, „państwo”,
  „wolność”, „solidarność”.

- W takiej debacie trudno znaleźć miejsce dla tego, co pośrodku – mówił podczas spotkania i przekonywał, że ekonomia społeczna jest właśnie takim wyborem pośrednim. Na początku jednak trzeba przyjąć, że ekonomia nie jest celem samym w sobie, ale narzędziem uniezależniania, emancypacji. Instrumentem, dzięki któremu można dać ludziom, instytucjom, a także społecznościom lokalnym godność i niezależność. Według  Jakuba Wygnańskiego w ekonomii społecznej są dwa ważne elementy: dzielenie zysków oraz współdecydowanie.

• Razem uczestniczymy w zysku,
  razem uczestniczymy w ryzyku. To odróżnia ekonomię społeczną od
  organizacji pozarządowych – mówił.

cd.

W Polsce przedsięwzięcia z obszaru ekonomii społecznej muszą borykać się z barierami natury świadomościowej, prawnej i finansowej. Podczas panelu dyskusyjnego, który towarzyszył prezentacjom projektów, Michał Wroniszewski, prezes Fundacji Synapsis (lidera projektu  „Partnerstwo dla Rain Mana”) stwierdził nawet, że realizując swój projekt (będący próbą praktycznego wykorzystania ekonomii społecznej w polskich warunkach) ma do czynienia nie tyle z barierami, co z pustynią prawną.

• Jak zatrudniać osoby
  niepełnosprawne, w jakiej formule? Nie ma podstaw, na których można
  by coś budować. Jak to robić, żeby szkody z przyjęcia określonej
  formy prawnej nie były większe niż korzyści? – przedstawiał
  praktyczne dylematy.

 „Partnerstwo dla Rain Mana” przewiduje wykorzystanie mechanizmów ekonomii społecznej do aktywizacji zawodowej dorosłych osób z autyzmem. We wsi Wilcza Góra w podwarszawskiej gminie Lesznowola powstaje ośrodek „Dom & Praca”, w którym ma mieć swoją siedzibę m.in. pierwsze przedsiębiorstwo społeczne zatrudniające osoby z autyzmem. Inspiracją do jego tworzenia są doświadczenia założycielki i właścicielki belgijskiej fabryki czekoladek TWERK, która od 12 lat z powodzeniem zatrudnia autystów.

Polskie przedsiębiorstwo jest
tworzone na razie dla 16 osób, a docelowo 23. W pracy towarzyszyć
im będzie 23-osobowy zespół trenerów pracy, specjalnie wyszkolonych
dzięki kontaktom z zagranicznymi partnerami projektu. Dla
autystycznych pracowników przygotowywana jest pracownia rękodzieła
artystycznego (ceramika, haft, witraż), stolarnia, pracownia
poligraficzna i introligatorska. Planowane są także prace w
ogrodzie.

- Osoby autystyczne mogą uczestniczyć w realnym procesie produkcji, ponieważ potrafią robić rzeczy takie same, jak wszyscy inni. Chodzi tylko o to, aby udało się zminimalizować skutki ich niepełnosprawności. Dlatego poszukujemy rozwiązań, w których wysokie technologie wyrównują pewne braki -  przekonywał Michał Wroniszewski.

cd.

Piotr Pawłowski, prezes
Stowarzyszenia Przyjaciół Integracji zwrócił z kolei uwagę, że
przedsięwzięcia podobne do tych planowanych w Wilczej Górze muszą
bronić się ekonomicznie.

• Chętnie będę w tamtejszej
  pracowni poligraficznej drukował „Integracje”, pod warunkiem, że
  będzie to usługa na dobrym poziomie. Jeżeli to jest sztuka dla
  sztuki, to się zastanawiam, czy to ma sens – mówił. Pytał także o
  przyszłość przedsiębiorstwa po 2008 roku, czyli po zakończeniu IW
  Equal. - Czy przedsiębiorstwo w Wilczej Górze po 2008 roku będzie
  konkurencyjne, czy wśród trenerów jest ktoś z biznesu, kto będzie
  wiedział jak dalej pokierować taką firmą?

Dzięki IW Equal i pieniądzom z Unii
Europejskiej mamy obecnie czas, aby znaleźć odpowiedzi jeśli nie na
wszystkie, to przynajmniej część tych pytań. Tak widzi to także
administracja centralna.

- Po co inwestujemy w takie przedsięwzięcia? Po to, aby zobaczyć, czy rozwiązania, które możemy teraz ćwiczyć sprawdzają się, czy prowadzą do realizacji celów  EFS, czyli rozwoju rynku pracy – mówił

Piotr Stronkowski, zastępca dyrektora Departamentu Zarządzania EFS.

- Jest to do pewnego stopnia ryzyko, ale liczymy, że nawet pojedyncze efekty, w dłuższej perspektywie, będą wartościowe. Chcemy wspierać tworzenie miejsc pracy, ale nie je subsydiować. Raczej pomagać w wyrównywaniu wyższych kosztów pracy osób, które samodzielnie nie odnajdą się na rynku pracy. Oczekujemy także debaty na ten temat.