Publicystyka - ngo.pl

Czym się obecnie zajmuje

– Pracuję w Fundacji „Dr Clown”, gdzie koordynuję merytorycznie i finansowo programy prowadzone przez Fundację na terenie całej Polski. Z kolei w Komisji Dialogu Społecznego ds. Niepełnosprawności jestem jednym z członków prezydium i odpowiadam za działania formalne. Staram się na przykład przekładać różnego rodzaju treści dotyczące tego, co dzieje się w mieście z języka urzędowego na język zrozumiały dla innych członków Komisji. Powoli rodzi się też w Warszawie program dla osób niepełnosprawnych. Był on opiniowany przez naszą Komisję i wydaje się dobrym projektem. Mamy nadzieję, że dzięki niemu sytuacja osób niepełnosprawnych w stolicy bardzo się poprawi – wyjaśnia.

Dlaczego to robi

– Na studiach przez długi czas współpracowałam z różnymi urzędami. Z kolei w ramach wolontariatu udzielałam się aktywnie w ośrodkach pomocy społecznej i zauważyłam, że system pomocy społecznej potrzebuje dużego wsparcia. Okazało się jednak, że wielu rzeczy, które można by zrobić i zmian, które są potrzebne nie da się wprowadzić ze względu na różne procedury i obostrzenia ustawowe. Stąd pomysł, żeby próbować coś zmienić od drugiej strony, czyli z perspektywy trzeciego sektora. Tutaj, jak wiadomo, nie obowiązują aż tak sztywne reguły i dużo łatwiej można wprowadzać nowe rozwiązania – zapewnia. – Poza tym robię to, co robię z potrzeby ułatwiania życia innym ludziom, i nie mówię tylko o osobach niepełnosprawnych. W Fundacji „Dr Clown” do moich obowiązków należy między innymi usprawnianie systemów przepływu informacji, koordynowanie działań, wspólne ustalanie planów i strategii. Dzięki temu jest nam łatwiej współpracować, bo nasza organizacja działa w 26. Oddziałach w Polsce, gdzie realizuje różnego rodzaju projekty – dodaje.

Największy sukces

– W ostatnim roku udało się nam wprowadzić w Fundacji nowe i uproszczone standardy merytoryczne i finansowe obiegu dokumentów. Wszystkim nam bardzo usprawniło to pracę. Dzięki temu wiem, że nawet w dużych instytucjach biurokracja może być prosta i nie taka straszna – twierdzi.

Największa porażka

– Trudno mówić o jednej największej porażce. Chyba o wiele bardziej dotkliwe i niosące za sobą większe reperkusje są te małe i codzienne. Mogę do nich zaliczyć na przykład niewystarczającą ilość kącików zabaw w „smutnych” i szarych szpitalach. Pragnąc ułatwić dzieciom i ich rodzicom wizyty w przychodniach przyszpitalnych, postanowiliśmy przygotować miejsca, w których mogliby oni na chwilę „uciec” od choroby. Kącik do zabawy daje dziecku poczucie komfortu, pozwala zająć jego uwagę, odreagować stres, zadać pytania dotyczące terapii, swoich obaw. Czekając z rodzicami w kolejce, w recepcji czy będąc już u lekarza, maluchy zwyczajnie się nudzą lub w najgorszym razie skupiają swoje myśli na nieprzyjemnym badaniu czy zabiegu, który je czeka. Niestety w wielu szpitalach dziecięcych nie udało nam się jeszcze zrealizować tego projektu – mówi.

Najbardziej lubi

– Odreagować na świeżym powietrzu. Wyjść z domu, zobaczyć przestrzeń, sprawdzić się, przekroczyć własne fizyczne granice, przekonać się, że jestem w stanie przejść górę, której wydawało mi się, że nie jestem w stanie zdobyć. Lubię też turystykę górską i kajakarstwo nizinne – wylicza.

Marzenia na przyszłość

– Oczywiście, chciałabym, aby „Dr clown” odwiedził dzieci we wszystkich szpitalach w Polsce. A tak bardziej osobiście, ale również zawodowo, chciałabym, żeby ludzie lepiej komunikowali się ze sobą, dążyli do kompromisu, a nie zwady, patrzyli na siebie przychylnym okiem i wnosili ciepło do relacji miedzy sobą – przekonuje.

Marta Knyps

Pedagog i pracownik socjalny, współtwórczyni i realizatorka programów szkoleniowo-edukacyjnych i profilaktycznych dla dzieci i młodzieży z placówek opieki zastępczej oraz dla osób niepełnosprawnych.

W Fundacji „Dr Clown” jest specjalistką ds. koordynacji programów. Zajmuje się pozyskiwaniem funduszy, opracowywaniem wniosków grantowych, koordynacją projektów.