Publicystyka - ngo.pl

Ekipa telewizyjnego „Kuriera” rozmawia z seniorami, co chwilę
błyska flesz fotoreportera Pawła Pokryckiego. Za chwilę wyruszy
wielopokoleniowy spływ Wisłą przez Miasto Nieujarzmione dla
uczczenia rocznicy Powstania Warszawskiego, organizowany już po raz
drugi przez Fundację AVE i działający przy niej Avetkowy Klub
Kajakowy ku czci Jana Pawła II.

• Startujemy z miejsca, mającego symboliczne znaczenie. Właśnie
  stąd na pomoc walczącej Warszawie przeprawiali się przez Wisłę ci,
  którzy nie chcieli biernie patrzeć na klęskę miasta - wita
  kajakarzy Bartłomiej Włodkowski, pomysłodawca przedsięwzięcia i
  prezes Fundacji AVE. – Wisła w kontekście Powstania Warszawskiego
  odgrywała szczególną rolę: początkowo dawała nadzieję, liczono na
  pomoc wojsk sowieckich, stacjonujących po praskiej stronie.
  Później, gdy prawdziwe intencje Stalina wyszły na jaw stała się
  rzeką dramatycznego, bolesnego podziału…
  
  
  
  W ubiegłym roku w wyprawie wzięło udział 21 osób, dzisiaj wypłynie
  symboliczna liczba 44. Najmłodszy uczestnik ma 6, najstarszy ponad
  70 lat, dzielnie radzi sobie niepełnosprawny Paweł. Przeważają
  dzieci i młodzież – organizatorzy podkreślają edukacyjny charakter
  przedsięwzięcia, wspieranego przez m.st. Warszawa oraz Ministerstwo
  Edukacji Narodowej.
  
  
  
  Agnieszka Nizio, wolontariuszka Fundacji AVE: - Zależy nam, aby
  narodowe rocznice nie kojarzyły się wyłącznie z patetycznymi
  apelami. Nasze doświadczenia wskazują, że nieszablonowe, oryginalne
  formy upamiętnienia historii i bohaterów, mają szansę skutecznie
  zaangażować młodych ludzi, zainteresować ich historią, która
  przecież uczy życia.
  
  
  
  Jeszcze krótka modlitwa, instruktaż kajakowy dla tych, którzy po
  raz pierwszy na spływie, wyznaczenie załóg i po godzinie (wodowanie
  tak dużej grupy trochę trwa) wypływamy. Warszawska Wisła zaludnia
  się kolorowymi kajakami Fundacji AVE. Zza chmur wychodzi słońce,
  choć silny wiatr sprawia, że wysoka fala przypomina o respekcie,
  jaki każdy wodniak winien żywić przed królową polskich rzek.
  
  
  
  Parę minut po 14.00 dobijamy do przystani przy Moście
  Poniatowskiego. Oklaskami wita nas p. Tadeusz Studniarski,
  warszawski powstaniec 1944 roku. – Dzień 1 sierpnia 1944 roku był
  taki sam jak dzisiaj: trochę chmur zza których przedzierało się
  słońce. Wisła spokojna, jakby uśpiona… - zaczyna swoją gawędę.
  Siadamy w tawernie przy biało-czerwonych lodach i słuchamy
  opowieści o pierwszych dniach sierpnia sprzed 63 lat, o
  dramatycznym rozbiciu oddziału 2 sierpnia, o kilkudniowej ucieczce
  do Kampinosu i nocy spędzonej w szczerym polu na obrzeżach Woli pod
  świszczącymi kulami. Okazuje się, że na przystani, do której
  przybiliśmy p. Tadeusz w okresie okupacji zbudował 2 kajaki!
  Przerywamy spotkanie, przyjechała bowiem ekipa „Teleexpressu”.
  Muszą zdążyć na 17. W pośpiechu nagrywamy materiał.
  
  
  
  O pół do piątej formujemy paradę kajaków. Siedem trzykajakowych
  tratw w ciszy majestatycznie płynie środkiem rzeki Miasta
  Nieujarzmionego. Na wietrze powiewają wielkie transparenty
  „Pamiętamy” oraz biało-czerwone chorągiewki. Przejeżdżający Mostem
  Poniatowskiego ciekawie wyglądają zza szyb swoich aut. Gdy wybija
  godzina W jesteśmy przed Mostem Świętokrzyskim. Wsłuchując się w
  dźwięk syren, po cichu szepczemy „Wieczny odpoczynek”, ktoś
  intonuje „Pałacyk Michla, Żytnia, Wola”. Nie zważamy na zapędzoną
  Warszawę 2007 roku – żaden z kierowców, jadących Wisłostradą i
  Mostem Śląsko-Dąbrowskim, nie zatrzymał swojego samochodu. Cóż,
  dzień jak co dzień… Nie dla nas!
  
  
  
  Około 18.00 przypływamy na plażę przy moście gdańskim. Siadamy w
  kręgu i wsłuchujemy się w odczytywane z monografii Normalna Davisa
  „Powstanie 44” wspomnienia żołnierza z batalionu „Zośka”, który
  uwięziony na przyczółku czerniakowskim w poszukiwaniu pomocy dla
  swojego oddziału przepływa Wisłę. Patrzymy na klasztor SS.
  Sakramentek – męczenniczek 44 roku. Pomimo ultimatum ze strony
  hitlerowców, nie opuściły swojego posterunku, pozostały z
  powstańcami, aby opatrywać rany, podnosić na duchu. W bombardowaniu
  kościoła zginęło 35 zakonnic. Wspominamy bohaterskich duchownych,
  wśród których byli nie tylko księża katoliccy. Po chwili Wisła
  niesie nasz śpiew: „Warszawskie dzieci pójdziemy w bój…” Odpływamy
  w kierunku Tarchomina, pozostawiając na brzegu płonące znicze.
  Oczywiście biało-czerwone…
  
  
  
  ***
  
  
  
  Potem do północy Warszawianie 2007 roku – Tomek, Grzesiek, Ania,
  Ola, Agnieszka, Piotrek, Agata, Ania, Adrian… - przenoszą 23 kajaki
  przez wiślany wał, czyszczą je, mocują na przyczepach i koordynują
  transport sprzętu. Nie narzekają na późną porę i zmęczenie. Oni
  wrócą na Wisłę także w przyszłym roku. Oni chcą Pamiętać!
  
  
  
  Wambj