Publicystyka - ngo.pl

WiP jako pierwsza organizacja opozycyjna w Polsce i Europie Środkowej uderzył w jeden z najczulszych punktów komunistycznego systemu: armię, która z jednej strony była formą zmilitaryzowanej tresury społeczeństwa państwa totalitarnego i narzędziem pacyfikacji społecznych protestów w obronie władzy, z drugiej zaś strony polskie wojsko było poddańczym elementem militaryzmu imperium sowieckiego. Wojskowe i cywilne służby specjalne PRL uważały, że WiP jest bardzo niebezpiecznym i skutecznym ruchem, który poważnie zagraża bezpieczeństwu państwa, osłabia morale armii i społeczeństwa, narusza sojusznicze, czyli imperialne interesy Związku Radzieckiego.

Od czasu powstania WiP-u i rosnącej liczby obdżektorów reżim słusznie obawiał się użycia wojska do tłumienia potencjalnej rewolty: przykład setki zdeterminowanych ludzi mógł w przypadku kryzysu okazać się zaraźliwy i doprowadzić do choćby częściowego paraliżu armii. Dlatego Ruch był obiektem silnej i systematycznej inwigilacji przez służby specjalne i przedmiotem wnikliwych analiz PRL-owskich ekspertów do spraw bezpieczeństwa.