Publicystyka - ngo.pl

Ich codzienne, małe sprawy okazały się podobne do naszych. Zostaliśmy zaproszenie do przybliżenia się do tego małego żydowskiego społeczeństwa. Na trochę zamieszkaliśmy u rodziny z niepełnosprawną córką, która nie od razu okazała się błogosławieństwem.
Poznaliśmy syna grabarza, który zamiast stać się chlubą rodziny i zostać szanowanym medykiem przysporzył jej smutku i zgryzoty.

Spotkaliśmy wdowę, której mleko wykipiało i stało się to źródłem jej rozterek i nieszczęścia. Bo ostatni jej garnek przestał być koszerny, i co ona teraz pocznie? W czym ugotuje rosół dla chorego Dawidka? I po co takich lekarzy nosi ziemia? Z jakiej mąki postali i w jakim piecu ich wypiekano?

Był też rabin, dzierżący duchową władzę, jedyny pismienny w miasteczku. I małomiasteczkowy bogacz, nie mogący odgadnąć, za jaki pieniądze kupić sobie wieczne szczęście. Natomiast miał on pomysł, jak zakończyć spór o to małe terytorium, w walce o które wciąż krew jest przelewana. Naturalnie, zapłacić im, a przestaną walczyć.

Zauroczył nas miejscowy biedak i błazen, pomijany, ale będący niezastąpionym mieszkańcem tej malutkiej Kasrylewki. Jego wspaniałe żarty skrywały prawdziwe wizjonerstwo. A i ono pomieszane było z gorącymi pragnieniami i bardzo ludzkim poczuciem odrzucenia.

Oni byli tak różni, każdy miał inną wrażliwość, marzenia. Żyjący między ziemią a niebem, urokiem i radością, a smutkiem i zwyczajnością. Światłem a cieniem. Dzięki tej naszej podróży do Kasrylewki stali się nam bliscy.

Trzykrotnie bohaterowie podejmowali marsz, przez krajobraz z widokiem na pejzaż ze światełek. Z czasem zarysowały się na nim ich twarze, uśmiechnięte bądź smutne. Ten marsz w nieznanym kierunku, na spotkanie ze Strasznym, Nieznanym, niestety okazał się podróżą najstraszniejszym z pociągów. Jego łoskot ogłuszył także i nas, widzów. Był to łoskot małego pociągu. W nim twarze małych ludzi. Twarz za twarzą w nieskończoność. Tych kilkoro mieliśmy szansę poznać. A przecież były ich miliony.

Mali ludzie, lub im podobni mieszkali na tych samych co my, choć nieraz inaczej nazywających się ulicach, łódzkich, krakowskich, chełmskich. I małych ludzi straszne, niekończące się pociągi wiozły na stacje Auschwitz, Dachau...