Publicystyka - ngo.pl

Chociaż
formalnie nie doszło do żadnego połączenia sił, to jednak zdarzały
się przypadki współpracy a nawet uczestnictwa w konkretnych
przedsięwzięciach. W 1970 roku na przykład, obydwa skrzydła ruchu
przygotowały i przeprowadziły narodową demonstrację związaną z
rocznicą walki o prawa wyborcze dla kobiet i prezentującą żądania
zmian. Także organizowane w wielu stanach kampanie przeciwko
obowiązującemu prawu w kwestii aborcji, łączyły zarówno
przedstawicielki o radykalnych, jak i bardziej stonowanych
poglądach. Stała wymiana informacji i pomysłów pomiędzy obydwiema
formacjami sprzyjała niwelowaniu różnic, a przynajmniej nie
uwypuklaniu ich przy każdej okazji.

Dla mediów –
telewizji, radio i prasy – ruch kobiecy był coraz bardziej
atrakcyjnym tematem. Niestety jednak większości komentarzy
towarzyszyła wrogość i skłonność do przedstawiania zarówno samego
ruchu, jak i głoszonych haseł w krzywym zwierciadle. Ale mimo to,
dzięki mediom poszczególne grupy miały szansę dowiedzieć się o
sobie, o swoich działaniach i już na własną rękę ustalić stan
faktyczny – nie obciążony drwiną czy ośmieszaniem,
charakterystycznym dla komentatorów.

Nie chcąc
ograniczać się do oficjalnych środków przekazu, ruch kobiecy
rozwijał swój system biuletynów, gazetek i magazynów. W 1970 roku
ukazywało się już ponad sto tytułów poświęconych problematyce
kobiet, wymianie informacji i autoprezentacji poszczególnych
środowisk.

Tej medialnej
aktywności towarzyszyła oczywiście przede wszystkim codzienna
praca. Centra kobiet, istniejące w całych Stanach Zjednoczonych
pełniły bardzo różne funkcje: stawały się biurami pośrednictwa
pracy, poradniami w sprawie antykoncepcji, ośrodkami interwencji w
przypadkach dyskryminacji w pracy. Generalnie, coraz bardziej
stawały się centrami, gdzie kobiety przychodziły chętnie i gdzie
powstawały nowe pomysły i projekty, mające na celu poprawę sytuacji
w danej społeczności lokalnej.

Z upływem lat,
pierwotne różnice między radykalnym odłamem ruchu a ochroną praw
kobiet wydawały się zacierać. Wiele pomysłów i poglądów,
pochodzących od radykalnie nastawionych działaczek zyskiwało coraz
większą akceptację społeczną. Stawały się punktem wyjścia dla
licznych artykułów i publikacji o charakterze naukowym, z czasem
będących obowiązkową lekturą nie tylko dla przedstawicielek ruchu
kobiecego.

Ruch kobiecy rozwijał się intensywnie. Szacuje się, że w 1973 roku w działania małych, nieformalnych grup i tradycyjnie zorganizowanych zaangażowanych było około 100 000 kobiet. Znaczną część stanowiły członkinie małych, nieformalnych grup, pochodzących z tego samego środowiska lub zamieszkałych blisko siebie. Coraz częściej jednak obserwowano organizowanie się kobiet zgodnie z wykonywanym zawodem. Prawniczki, lekarki, chemiczki, nauczycielki czy socjolożki aangażowały się w walkę z dyskryminacją w ich grupie zawodowej. Podobnie postępowały kobiety pochodzące z określonych grup etnicznych, rasowych czy religijnych. Stawiane cele były oczywiście trochę inne, zależnie od charakteru grupy i jej członkiń, wszystkie jednak miały coraz więcej odwagi i coraz więcej desperacji. Ruch kobiecy kwitł.

na podstawie: “Women together. A history in documents of women’s movement in the United States”, Judith Papachristou, 1976.

Jestem kobietą! Wydaje się, że to niewinne oświadczenie. Wypowiedziane zwyczajnie, bez dumy, zażenowania, po prostu: jestem kobietą. Może nawet zbędne, bo potwierdzające to, co i tak widać. Czy zawsze było tak było? No właśnie! To ciekawy wątek. Organizacje kobiece, a zwłaszcza feministyczne, doskonale znają historię ruchu kobiecego. Wiedzą, ile już udało się osiągnąć i co jeszcze zostało do zrobienia, żeby to proste oświadczenie nie niosło ze sobą zbędnych konotacji, żeby nie dzieliło, nie wskazywało z góry miejsca w hierarchii społecznej. Dla pozostałych, tych, którzy mają szczęście, że są kobietą albo to szczęście, że są mężczyzną, ale nie zajmują się tą problematyką na co dzień, ta historia przemian świadomościowych, nawet jeśli amerykańska, też może być ciekawa.