Publicystyka - ngo.pl

Jednak propozycja zapisu: Mężczyźni i kobiety mają równe prawa na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki i w każdym miejscu podlegającym ich jurysdykcji, znowu podzieliła ruch kobiecy. Część działaczek obawiała się, że przyjęcie poprawki mogłoby oznaczać unieważnienie dotychczas wywalczonych praw pracowniczych dla kobiet, w tym zakazu pracy w niektórych gałęziach przemysłu dłużej niż 10 godzin dziennie. No bo jeśli prawa mają być takie same, to nie ma miejsca na wskazywanie naturalnych różnic między kobietami i mężczyznami i wynikających stąd ograniczeń. Propozycja poprawki wywołała także dyskusję dotyczącą tego, czy preferencyjne dla kobiet prawo pracy nie jest już samo w sobie formą dyskryminacji. „Jedna strona uzasadniała, że kobiety mogą i powinny móc wykonywać te same prace i mieć takie same prawa, jak mężczyźni, bez przywilejów, ale i bez ograniczeń. Druga dowodziła, że kobiety mają przecież dodatkowe obowiązki, które w naturalny sposób nie dotyczą mężczyzn, i co za tym idzie powinny przysługiwać im jakieś ułatwienia”.

W ten sposób
dyskusja na temat równouprawnienia kobiet bardzo szybko została
zdominowana przez sprawy związane z prawem pracy. Ale nie była to
jedyna kwestia sporna. Część przeciwników (i przeciwniczek)
poprawki podnosiła argument w duchu ten sam, ale rozciągnięty na
inne obszary. Równouprawnienie może być – twierdzono - zagrożeniem
dla pozycji kobiet w społeczeństwie. Oczywistym jest przecież, że
różnią się one biologicznie od mężczyzn. Co za tym idzie, pełnią
różne funkcje. I zawsze potrzebne im będą ułatwienia i przywileje.
(Ten argument z resztą nie stracił na popularności do dziś.) To
działało na zwolenniczki równouprawnienia jak płachta na byka. Z
całą mocą odrzucały wszelkie argumenty zgodnie z którymi prawo
powinno uwzględniać różnice płciowe. To stanowisko miało swoich
nieoczekiwanych sprzymierzeńców – środowisko biznesu, a szczególnie
przemysłowców, reprezentujących te gałęzie przemysłu, które
dotknięte były obostrzeniami i ograniczeniami w wymiarze czasu
pracy kobiet. W ich interesie była likwidacja wszelkich
preferencji, choć oczywiście samo meritum sporu było im raczej
obojętne.

Dyskusja o równouprawnieniu trwała. I budziła, tak jak wcześniejsza walka o prawo wyborcze dla kobiet, ogromne emocje i kontrowersje. Z jednej strony padały argumenty, że samo prawo do głosowania nie wystarczy, że trzeba zrobić znacznie więcej, z drugiej ostra fundamentalna krytyka. Mężczyźni najchętniej wyśmiewali sam pomysł, że kobiety miałyby mieć równe im prawa. Ale tak naprawdę większość samych zainteresowanych trzymała się od tego sporu z daleka.

Bo w czasie,
kiedy Narodowa Partia Kobiet walczyła o prawny zapis dotyczący
równouprawnienia, można było włączyć się w mniej kontrowersyjne
działania. Na przykład prowadzone przez Ligę Kobiet Głosujących,
która w pierwszym okresie działalności koncentrowała się na
bezpośrednich akcjach politycznych związanych z kampaniami
wyborczymi. Szybko jednak zmieniła specyfikę, przekształcając się w
organizację o charakterze edukacyjnym. Jak sama się określała, w
pierwszym rzędzie była organizacją zainteresowaną zachęcaniem do
uczestnictwa w wyborach, a dopiero na dalszym planie kobiecą. I
chociaż już w latach 30-tych stała się ważną szkołą polityczną dla
kobiet, to jej znaczenie na poziomie lokalnym było raczej
ograniczone. Ale nie wynikało ono z niskiej atrakcyjności programu,
bo ten akurat – zwłaszcza w zderzeniu z Narodową Partią Kobiet -
był szeroko akceptowany. Powodów należałoby raczej szukać w ogólnym
przekonaniu kobiet o niewielkim wpływie na otaczającą
rzeczywistość. Trzeba było wykazać się rzeczywiście niezwykłą wiarą
w sukces, żeby zaangażować się w działania tej czy innej
organizacji.

I taki stan
rzeczy miał utrzymać się jeszcze przez następne dziesięciolecia.
Choć niewątpliwym jest, że uwaga opinii publicznej znów została
skupiona na sprawach kobiet. I wszystkie prowadzone debaty i
polemiki, zwłaszcza w kwestii równouprawnienia, powoli oswajały z
tematem i argumentami. Powoli przygotowywały grunt pod kolejne
zmiany społeczne.

na podstawie:
“Women together. A history in documents of women’s movement in the United States”, Judith Papachristou, 1976.

Jestem kobietą! Wydaje się, że to niewinne oświadczenie. Wypowiedziane zwyczajnie, bez dumy, zażenowania, po prostu: jestem kobietą. Może nawet zbędne, bo potwierdzające to, co i tak widać. Czy zawsze było tak było? No właśnie! To ciekawy wątek. Organizacje kobiece, a zwłaszcza feministyczne, doskonale znają historię ruchu kobiecego. Wiedzą, ile już udało się osiągnąć i co jeszcze zostało do zrobienia, żeby to proste oświadczenie nie niosło ze sobą zbędnych konotacji, żeby nie dzieliło, nie wskazywało z góry miejsca w hierarchii społecznej. Dla pozostałych, tych, którzy mają szczęście, że są kobietą albo to szczęście, że są mężczyzną, ale nie zajmują się tą problematyką na co dzień, ta historia przemian świadomościowych, nawet jeśli amerykańska, też może być ciekawa.