Publicystyka - ngo.pl

Głównym celem dwudniowego spotkania było wypracowanie jednolitej definicji niedożywienia dzieci, opisanie skali tego problemu, wymiana doświadczeń w walce z niedożywieniem oraz określenie sposobów rozwiązywania tego problemu. Dlatego w konferencji oprócz naukowców uczestniczyli przedstawiciele organizacji pozarządowych zajmujących się dożywianiem, pracownicy Ośrodków Pomocy Społecznej i pracownicy szkół, w których prowadzone jest dożywianie uczniów.

W otwarciu konferencji uczestniczyli Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej prof. Jerzy Hausner, prezes Fundacji Polska Akcja Humanitarna Janina Ochojska i dyrektor do spraw Public Relations i Komunikacji Koroporacyjnej Magdalena Potocka.

Wśród zaproszonych gości byli także przedstawiciele organizacji pozarządowych zajmujących się dożywianiem: Caritas, PCK, Federacja Polskich Banków Żywności, Towarzystwo Pomocy im. Św. Brata Alberta, Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, Fundacja Pomocy Dzieciom "Krzyk", Fundacja "Pożywienie-Darem Serca", Stowarzyszenie Pomocy Rodzinie "Promyk".

W wielu rejonach Polski całe rodziny od wielu miesięcy, a czasem i lat, nie mają pracy, a dzieci w tych rodzinach nie jadają do syta. W rejonach po zlikwidowanych PGR-ach bezrobocie dochodzi nawet do 80%. Suma niezbędna na dożywianie, według kryteriów opieki społecznej, to 287 187 600 zł. W budżecie państwa na pomoc dzieciom przewidziano 160 mln zł. Pieniądze z tego fundusze może otrzymać każda gmina, która zadeklaruje 30% wkładu środków własnych. Większości gmin nie stać na taki wydatek. Dlatego konieczne jest wypracowanie wspólnego programu, który pozwoli na współpracę organizacji pozarządowych, ośrodków pomocy oraz władz samorządowych i rządowych.

Prof. Barbara Woynarowska, zwróciła uwagę słuchaczy na fakt, że jest różnica między "dożywianiem", a organizacją posiłków w szkołach dla wszystkich uczniów. Ciepły posiłek dla każdego jest niezbędnym elementem żywienia uczniów. Zgodnie z tezami zawartymi również w wystąpieniu dr Jadwigi Hamułki, dzieci i młodzież powinny spożywać cztery do pięciu posiłków dziennie, mniej więcej co 4 godziny. Większość uczniów przebywa poza domem od sześciu do dziesięciu godzin, stąd powinni oni na terenie szkoły spożywać jeden lub dwa posiłki, przygotowywane zgodnie z zasadami racjonalnego żywienia, a nie będące ofertą szkolnych sklepików. Wiemy, że niektórzy uczniowie mogą zapłacić za żywienie w stołówce szkolnej, cześć kosztów opłaci gmina, kierując się określonymi przepisami przyznawania dotacji. Poza tymi kryteriami pozostaje spora grupa dzieci i młodzieży, którym również trzeba pomóc i to jest wyzwanie stojące przed nami.

Rozwiązaniem problemu dożywiania w szkołach i ich koordynacją zajmuje się kilka podmiotów – instytucji rządowych, pozarządowych i samorządowych. Każdy z nich wykazuje maksimum dobrych chęci, sądząc, że zrobi to najlepiej. Jedyną szansą na najefektywniejsze rozwiązywanie problemu niedożywienia dzieci, a idąc dalej, na doprowadzenie do tego, by wszystkie dzieci mogły zjeść podczas pracy w szkole ciepły posiłek, jest wypracowanie systemu współpracy wszystkich instytucji zajmujących się dożywianiem.

Powołane zostały cztery grupy robocze, które opracowywały temat z punktu widzenia różnych instytucji zajmujących się dożywianiem. Grupa pierwsza rozpatrywała ten problem z punktu widzenia organizacji pozarządowej, druga – z punktu widzenia pomocy społecznej, trzecia – szkoły, a czwarta – świetlicy.

Uczestnicy definiowali daną instytucję ze względu na jej aktywność w zakresie dożywiania, oceniali jej mocne i słabe strony w tej sprawie, wyszukiwali bariery, które napotyka dożywiając dzieci i sposoby ich pokonywania, a na koniec próbowali nakreślić plany rozwiązania problemu dożywiania dzieci w szkołach przez daną instytucję przy uwzględnieniu ścisłej współpracy z innymi placówkami.

Na zakończenie odbyła się dyskusja, w której wzięli udział wszyscy uczestnicy konferencji. Dzięki niej dokonano syntezy i weryfikacji zaprezentowanych propozycji w celu przygotowania problemów do rozwiązania, podjęto również decyzję utworzenia grupy inicjatywnej, która wypracuje wspólny plan działania i przygotuje kolejne spotkanie wszystkich zainteresowanych dalszą pracą. Wśród najważniejszych postulatów znalazły się:

1. Dotyczące praktyki udzielania pomocy

• rozszerzenie dożywiania na cały rok kalendarzowy,
  
• zlikwidowanie różnic w jakości posiłków,
  
• określenie minimalnego standardu posiłku (wartość energetyczna i odżywcza),
  
• zmiana systemu finansowania dożywiania ze środków budżetowych z dotacji przyznawanych na rok kalendarzowy na dotacje przyznawane na rok szkolny,
  
• zwolnienie z opłat za wynajem lokalu lub jego eksploatację instytucji zajmujących się dożywianiem,
  
• doprowadzenie do tego, żeby w każdej szkole była stołówka lub punkt żywienia, a w dłuższej perspektywie czasowej kuchnia wraz ze stołówką wydające dwudaniowe posiłki.
  
  2. Dotyczące instytucji udzielających pomocy
  
• określenie standardów dla instytucji, które zajmują się dożywianiem, dotyczących realizacji tego zadania,
  
• stworzenie bazy danych o instytucjach, w których można uzyskać informacje o pomocy w zakresie dożywiania,
  
• stworzenie koalicji przedstawicieli instytucji zajmujących się dożywianiem - współorganizacja dożywiania na zasadzie platformy z wyraźnie określonym koordynatorem,
  
• stworzenie systemu podziału kompetencji dla instytucji zajmujących się dożywianiem przy uwzględnieniu specyfiki podmiotów.
  
  3. Dotyczące adresatów pomocy
  
• stworzenie systemu szkoleń o pozyskiwaniu funduszy na dożywianie i pisaniu wniosków do organizacji udzielających takiej pomocy,
  
• rozpowszechnienie zasad prawidłowego żywienia wśród dzieci i ich opiekunów,
  
• stworzenie systemu szkoleń dla osób odpowiedzialnych za jakość posiłków.
  
  4. Dotyczące mediów
  
• doprowadzenie do zmiany sposobu postrzegania problemu niedożywiania przez media i przez społeczeństwo,
  
• zaangażowanie lokalnych mediów w propagowanie problematyki niedożywienia.
  
  Pełne teksty referatów dostępne są na stronie: http://www.pah.org.pl/15534.html.