Publicystyka - ngo.pl

Ten ogromny
kapitał, jaki stanowiły lokalne organizacje kobiece mógł być
wykorzystany znacznie efektywniej, jeśli udałoby się zapewnić ich
współdziałanie i chociażby ograniczoną koordynację podejmowanych
wysiłków. W tym celu powołana została w 1888 roku Narodowa Rada
Kobiet, która w 1895 roku reprezentowała około 700 tysięcy członkiń
i członów. Jednak nie była to jedyna forma zorganizowania ruchu
kobiecego. Już w 1890 powołano kolejną – jak się okazało – trwalszą
– Federację Klubów Kobiecych, której członkiniami do 1910 roku
został prawie milion kobiet. Już w 1916 roku Federacja
stowarzyszała dziewięć tysięcy klubów i dwa miliony kobiet.

Ten kapitał miał szansę być wykorzystany w związku z koniecznością rozwiązywania nowych, bieżących problemów społecznych: koncentracja kapitału, korupcja w administracji publicznej na poziomie lokalnym i stanowym, narastające ubóstwo w miastach, fatalne warunki pracy oraz rosnąca liczba kobiet zmuszonych do utrzymywania się z prostytucji. Ruch kobiecy nie tylko wskazywał problemy, ale wraz z innymi organizacjami poszukiwał także najlepszych rozwiązań. Wspólnie proponowano konkretne reformy społeczne i prawne. Lista propozycji była długa, zawierała zarówno ustawodawstwo antytrustowe, rozwiązania w zakresie prawa pracy, dotyczące dzieci i kobiet, pomysły stworzenia bibliotek publicznych,  akty prawne ograniczające dostęp do narkotyków i innych używek, bezpośrednie wybory senatorów i oczywiście prawa wyborcze dla kobiet. Zaangażowanie ruchu kobiecego w proces reformowania kraju było ogromne. Dotyczyło nie tylko strategicznego myślenia i poszukiwania prawnych rozwiązań, ale także codzienną, żmudna pracę. Wiele działań inicjowała i prowadziła Federacja Klubów Kobiecych, choć z czasem pojawiła się potrzeba powołania nowych, wyspecjalizowanych w konkretnych dziedzinach organizacji, jak chociażby Narodowa Unia Kobiecych Związków Zawodowych czy Narodowa Liga Konsumentów.  To kobiety działające w tych organizacjach były najpoważniejszą siłą stojącą za wprowadzeniem takich ustaw jak Czysta Żywność w 1906 roku i Praca Dzieci w 1916.

Nieprawdą
jednak byłoby jednak twierdzić, że zainteresowania wszystkich
kobiet działających w tysiącach organizacji i klubów koncentrowały
się na sprawach reform społecznych i politycznych. Wiele z nich
świadomie odcinało się od takich działań, skupiając się na
lokalnych sprawach kulturalnych takich jak organizacja różnorodnych
imprez, tworzenie bibliotek publicznych czy poprawa jakości
nauczania a także pomoc socjalna.

na podstawie: “Women together. A history in documents of women’s movement in the United States”, Judith Papachristou, 1976.

 

Jestem kobietą! Wydaje się, że to niewinne oświadczenie. Wypowiedziane zwyczajnie, bez dumy, zażenowania, po prostu: jestem kobietą. Może nawet zbędne, bo potwierdzające to, co i tak widać. Czy zawsze było tak było? No właśnie!  To ciekawy wątek. Organizacje kobiece, a zwłaszcza feministyczne, doskonale znają historię ruchu kobiecego.  Wiedzą, ile już udało się osiągnąć i co jeszcze zostało do zrobienia, żeby to proste oświadczenie nie niosło ze sobą zbędnych konotacji, żeby nie dzieliło, nie wskazywało z góry miejsca w hierarchii społecznej. Dla pozostałych, tych, którzy mają szczęście, że są kobietą albo to szczęście, że są mężczyzną, ale nie zajmują się tą problematyką na co dzień,  ta historia przemian świadomościowych, nawet jeśli amerykańska, też może być ciekawa.