Publicystyka - ngo.pl

Jedną ze zmian jest przeznaczenie 4% funduszy EFRR na projekty, mające na celu zmniejszenie zużycia energii w budownictwie socjalnym lub pozyskanie tej energii z alternatywnych źródeł. Może to być lepsza izolacja, wydajniejsze ogrzewanie, kolektory słoneczne, turbiny wiatrowe, wymienniki ciepła. W przyszłości, kiedy ograniczymy zużycie węgla, będzie to ważna gałąź gospodarki.

Propozycję nowych przepisów stworzyła Merseyside Network for Europe z Liverpoolu, działając w partnerstwie z innymi instytucjami. Umożliwił to znaczny spadek wartości funta względem euro, co oznacza, że Programy Operacyjne mają do dyspozycji więcej pieniędzy, niż wcześniej zakładano.

Każdy subregion w północno-zachodniej Anglii może przedstawić własną propozycję partnerstwa. Jeśli uzyska ona akceptację, zostanie przekształcona w szczegółową ofertę. W przypadku Merseyside do rozdysponowania jest 10 mln funtów (45 mln złotych ), a w pracy nad projektem uczestniczyły władze lokalne, organizacja pozarządowa zarządzająca mieszkaniami socjalnymi i trzeci sektor. W prace mogą się też zaangażować inne instytucje dysponujące środkami finansowymi (np. EFS czy UK’s Future Jobs Fund – rządowy program, skierowany m.in. do młodzieży, poszukującej pracy - http://campaigns.dwp.gov.uk/campaigns/futurejobsfund/ ), a także lokalna społeczność i szkoły.

Rozpatrzmy przykładową sytuację: pieniądze rozdzielone są na trzy projekty, dotyczące różnych typów budownictwa, np. wieżowców, domów szeregowych i zaniedbanych kilkudziesięcioletnich mieszkań. ILM-y (organizacje uczestniczące w rządowym programie Intermediate Labour Markets – skierowanym do osób, które mają trudności ze znalezieniem zatrudnienia na otwartym rynku pracy) mogłyby zatrudnić lokalne firmy (dzięki środkom z EFS lub EFRR), żeby wykonały lub poprawiły izolację. Następnie można zainstalować urządzenia do pozyskiwania energii z alternatywnych źródeł (np. kolektory słoneczne na dachach domów szeregowych, spalarnię biomasy na osiedlu, wymienniki ciepła albo system PV – w kwietniu 2010 roku Anglia wprowadzi taryfy odkupu energii odnawialnej, tak by gospodarstwa domowe mogły otrzymywać pieniądze za produkcję energii).

Lokalne firmy i przedsiębiorstwa społeczne zostaną powiadomione o przetargu na wyprodukowanie i dostarczenie odpowiednich urządzeń. Może to być sposób na zapełnienie rynkowej luki: wszyscy wiedzą, że przyszłość należy do „zielonych” rozwiązań, ale nikt nie chce w nie inwestować. Będą również przygotowane programy szkoleniowe. Nie wystarczy bowiem wyposażyć domy w urządzenia energooszczędne, trzeba jeszcze wiedzieć, jak z nich właściwie korzystać. Lokalne społeczności zachęci się do zdobywania wiedzy na temat gospodarki niskoemisyjnej i tego, jak można zmieniać przyzwyczajenia ludzi.

Merseyside czerpało z doświadczeń innych krajów, m.in. z Niemiec, które wprowadziły taryfy odkupu energii odnawialnej, by promować odnawialne źródła energii.

W innych regionach Anglii również wykorzystuje się fundusze EFRR do realizowania projektów w budownictwie socjalnym. A 22 czerwca 2009 roku CECODHAS (The European Liaison Committee for Social Housing - europejska sieć oragnizacji promujących prawo do godnego mieszkania dla każdego - www.cecodhas.org) zorganizował konferencję w Brukseli, by kraje europejskie mogły porównać swoje doświadczenie w tej kwestii.

Komitet Regionów popiera takie inicjatywy (ma w tym swój udział pochodząca z Liverpoolu członkini KR, Flo Clucas). Nowe regulacje można potraktować jako zapowiedź przyszłych zmian. Przed rokiem 2007 budownictwo mieszkaniowe nie dostawało funduszy. Program 2007-13 zarezerwował 2% środków na mieszkania socjalne dla nowych krajów członkowskich, teraz mamy kolejne 4% dostępne na realizację projektów odnawialnych źródeł energii w budownictwie socjalnym. Być może w następnym programie środki EFRR mogłyby być wykorzystane jeszcze lepiej. Kiedy zostaną już zaspokojone potrzeby związane z drogami i infrastrukturą, będziemy mogli się skupić na działaniach, które zaangażują lokalne społeczności, stworzą nowe miejsca pracy i przygotują nas na przyszłość, kiedy gospodarka niskoemisyjna stanie się koniecznością.