Publicystyka - ngo.pl

Miało być pięknie. Koniec korupcji, kolesiostwa, prostytucji, nieogrzewanych autobusów, nieudacznictwa w rządzeniu i cwaniactwa w urzędzie. Miało być Prawo (obowiązkowo wielką literą!)  i Sprawiedliwość (nie inaczej!). Jak jest, mieszkańcy Warszawy mniej więcej wiedzą.  Agencje towarzyskie, siedliska występku i grzechu mają się nie najgorzej. Liczba ulotek reklamowych, wkładanych za wycieraczki samochodów pod okiem strażników straży miejskiej, najlepiej o tym świadczy. Nowoczesna metoda rządzenia, polegająca na trzymaniu wszystkiego w jednej, ale za to prezydenckiej, dłoni do dziś odbija się czkawką burmistrzom wielu warszawskich dzielnic. W charakterze anegdoty krąży już po stolicy wieść, że  zwykłe podanie o urlop musi przejść przez sam Główny Urząd. Przecież zostawienie takich kompetencji w rękach władz dzielnicy to istna zachęta do nadużyć. Lepiej, po gospodarsku, wszystkiego  samemu dopilnować.

Strategii rozwiązywania problemów społecznych w stołecznym mieście nadal nie ma. Bo i po co? A nuż wiązałoby się to z pomocą tym wszystkim "zboczeńcom", którzy tak niedawno chcieli maszerować ulicami miasta i demoralizować uczciwych mieszkańców? Jakaś sprawiedliwość być przecież musi! A poza tym strategia rozwiązywania problemów oznaczałaby, że problemy w ogóle są. A są? To, że budżet przeznaczony na pomoc społeczną w stolicy jest ciągle mniejszy niż kwoty przeznaczane na premie i nagrody dla urzędników miejskich? Co w tym złego? Dobra praca i posłuszeństwo powinny być nagradzane. To bez wątpienia. A reszta … niech daje sobie radę sama. Transport dla niepełnosprawnych? To jakieś fanaberie! Zlikwidować!  Inwestycje? O, od tego trzymajmy się z daleka. To przecież największa pokusa dla korupcji. Lepiej nie róbmy nic, to przynajmniej nikt nie ukradnie, a i na nas nie padnie cień podejrzenia. Inwestorzy prywatni? Chcą coś zrobić w mieście za własne pieniądze? To niemożliwe. Na pewno kryje się w tym jakiś podstęp. Wyliczać dalej? Może wspomnieć nikłą liczbę projektów do finansowania z Funduszy Strukturalnych? I tak zrobiło się dość smutno i ponuro. A przecież ani nasz prezydent, ani jego świta nie wylądowali tu z kosmosu. Sami ich wybraliśmy. No, nie wszystkich. Urzędników wybierał już sobie sam. Razem stworzyli interesujący na mapie Polski obrazek, w którym wyróżnia się także to, że prezydent jest dla swoich mieszkańców niedostępny. W innych miastach, też dużych, prezydent i wiceprezydenci nie odgrodzili się murem obronnym i fosą wypełnioną po brzegi wodą (oj, woda w stolicy leje się hektolitrami). Można się z nimi spotkać, przedstawić problem, porozmawiać. Nie w Warszawie.

Ale to niestety nie koniec. Nie koniec kadencji i nie koniec pomysłowości. Ostatnio władze miasta postanowiły zrobić coś z  oświatą. Bo jeszcze jako tako sobie radziła. W wyniku tego jaśnie oświeconego zainteresowania pewnie przestanie. Otóż warszawskie publiczne licea i gimnazja dostały właśnie plan budżetu na 2005 rok. I na niektóre z nich padł blady strach. Jak w takich warunkach podnieść jakość edukacji, ba, jak ją utrzymać? Jak w ogóle prowadzić działalność oświatową? Spójrzmy tylko na niektóre pozycje budżetu jednego z większych warszawskich liceów,  porównajmy je z kwotami za ubiegły rok:

• na zakup materiałów i wyposażenia w 2004 przeznaczona była kwota 33 tys. złotych, a na  ten rok zaledwie 5.000 zł,
• na zakup pomocy naukowych, dydaktycznych i książek w ubiegłym roku można było wydać 24.000 złotych, a w tym … 1.400!

Gimnazja - na przykładzie jednego z nich - też nie
mają się lepiej:

• z 5.000 złotych na zakup materiałów i wyposażenia w ubiegłym roku na ten przewidziano 1.500 złotych,
• na zakup pomocy naukowych, dydaktycznych i książek w ubiegłym roku można było wydać 3.500 złotych, ale za to w tym 0 zł (nie, to nie pomyłka w druku).

Gwoli uczciwości trzeba dodać, że są pozycje, które wzrosły: składka na Fundusz Pracy, wpłaty na PFRON i  zakup energii.

Oświata jest ogólnodostępna. Szkoły publiczne. Utrzymywane z naszych podatków. Dzieci i młodzież są naszą przyszłością - ich edukacja ważna, jak nie wiadomo co. Gdzie więc sens i logika? Próżno ich szukać. Nie pierwszy to w naszym stołecznym mieście absurd. Ale czy ostatni?  Od dawna wiadomo, że głupimi i ciemnymi łatwiej jest rządzić. Ale może czas upowszechnić nową prawdę: To głupim i ciemnym rządzi się łatwiej!