Dialog obywatelski - z KOMPASEM w stronę partnerstwa
20 października 2008 roku sala im. Turowicza w Fundacji im. Stefana Batorego wypełniła się po brzegi uczestnikami konferencji „Organizacje pozarządowe i władza publiczna – droga do partnerstwa. Praktyka i perspektywy”. Spotkanie to zorganizowała Fundacja Instytut Spraw Publicznych, w ramach Programu Polityki Społecznej i projektu KOMPAS.
W dodatku do programu konferencji czytamy: „Projekt KOMPAS służy
upowszechnianiu informacji i wiedzy na temat przepisów prawnych
oraz rozwiązań instytucjonalnych, które mają istotny wpływ na
obecny kształt i dalszy rozwój trzeciego sektora w Polsce”. Projekt
realizowany jest między innymi poprzez monitoring prawa
regulującego działalność organizacji pozarządowych i dialogu
obywatelskiego. Wyniki zeszłorocznego monitoringu zostały
opublikowane w raporcie „Dialog obywatelski – Polska 2007”
autorstwa Tomasza Schimanka. Aktualnie przygotowywana jest
nowa edycja raportu, która powinna ukazać się jeszcze przed końcem
roku.
Zmiany w Polsce
Omówione zostały także wyniki prac nad nowelizacją ustawy o
działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Znalazły się tam
m.in.: stworzenie nowej instytucji „inicjatywy lokalnej”, możliwość
ustalania wieloletnich programów współpracy z NGOs, zmiana
wysokości maksymalnego wynagrodzenia osób zatrudnionych w
organizacji przy wykonywaniu statutowej działalności pożytku
publicznego. Jednakże nie należy się spodziewać, aby zmiany w
ustawie weszły w życie jeszcze w tym roku. Omówione zostały także
planowane reformy prawa podatkowego, związane z nagłośnionymi przez
media problemami. Chodzi tu przede wszystkim o brak możliwości
przekazywania 1% od podatku dochodowego na określony przez
podatnika cel, kwestię przekazywania 1% przez dłużników podatkowych
oraz pobierania podatku VAT od żywności darowanej na cele
charytatywne.
Na Słowacji i Węgrzech
Z referatu Eduarda Marceka wyłonił się obraz słowackiego
sektora pozarządowego silnie zależnego od zmian politycznych,
często wewnętrznie upolitycznionego, z dość słabą
instytucjonalizacją, ale zdolnego do dużej mobilizacji sił w
obliczu zagrożenia jego praw i przywilejów. Relacje między
administracją publiczną a sektorem pozarządowym są
nieustabilizowane i opierają się w dużej mierze na
konfrontacyjności. Na Słowacji określenie „dialog obywatelski”
właściwie nie funkcjonuje, mówi się raczej o lobbingu i
rzecznictwie.
Sytuacja Węgier jest zupełnie inna i można uznać ją – jak na
środkowoeuropejskie warunki – za modelową. Regulacje prawne
organizujące współpracę sektora publicznego i pozarządowego są
bardzo rozbudowane i dobrze skonstruowane, dialog obywatelski
obecny jest na co dzień w życiu państwa. Zdaniem Grzegorza
Makowskiego, Węgrzy zawdzięczają ten stan nie tylko relatywnie
dużej instytucjonalizacji i skutecznie wdrażanym strategiom rozwoju
społeczeństwa obywatelskiego, ale także, lepiej utrwalonemu niż w
pozostałych krajach regionu, obyczajowi aktywności społecznej i
dialogu z władzami.
Polska na tle tych dwóch opisów nie wygląda wcale najgorzej,
aczkolwiek do poziomu węgierskiego jeszcze nam daleko.
Instytucjonalizacja umożliwiająca istnienie dialogu społecznego
jest dość silna, jednak w praktyce okazuje się fasadowa, a jej
efektywność bardzo ograniczona. W relacjach państwo – trzeci
sektor, nad chęcią współpracy czy wrogością, przeważa wzajemna
obojętność. W tej sytuacji należy czerpać z doświadczeń
sąsiadów, brać pod uwagę oczekiwania Unii Europejskiej wobec
rozwoju dialogu obywatelskiego w nowych krajach członkowskich i
pamiętać, że rozwój ten w dużej mierze zależy od kondycji trzeciego
sektora. Ważne jest także sprawne funkcjonowanie istniejących już
instytucji – nie należy więc tworzyć kolejnych, ale usprawniać
działanie istniejących.
Rezultaty monitoringu
Na koniec zaprezentowano studia przypadków obrazujących dialog
obywatelski, opracowane w ramach monitoringu ISP. Wystąpili autorzy
trzech opracowań: Piotr Stronkowski, WYG International („Dialog
obywatelski. Program operacyjny Kapitał Ludzki, studiu przypadku”),
dr Piotr Matczak, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
(„Procedura opiniowania projektów w ramach Regionalnego Programu
Operacyjnego w województwie dolnośląskim jako przykład innowacji
instytucjonalnej w zakresie dialogu”) oraz Olga Napiontek, Fundacja
Civis Polonus („Udział organizacji pozarządowych w konsultacjach
rządowych aktów prawnych w ramach procedury oceny skutków
regulacji”).
Wystąpienia te skomentował Dagmir Długosz z Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów. Prosił, aby w rozważaniach na temat postawy i chęci
administracji publicznej do udziału w dialogu obywatelskim brać pod
uwagę „irracjonalność jej działań”, rozumianą jako uwikłanie w
kontekst i zawirowania polityczne. Oznacza to, że nie wszystko
można przewidzieć na tyle wcześnie, by dialog obywatelski mógł się
odbywać zgodnie ze wszystkimi zasadami i normami – tak jak tego
oczekują organizacje. Jako sposób na ulepszenie aktualnej sytuacji
zaproponował stworzenie „infrastruktury dialogu”, to znaczy
określenie służb rządowych odpowiedzialnych za dialog obywatelski
oraz opracowanie mechanizmu skargowego w administracji. Niestety od
razu po wygłoszeniu swojego wystąpienia pan Długosz debatę opuścił,
co uniemożliwiło dalszą dyskusję na poruszone przez niego
tematy.
Spotkanie to było bardzo sprawnie zorganizowane i rzetelnie
przygotowane pod względem merytorycznym. Uczestnicy otrzymali wiele
materiałów będących rozwinięciem wątków poruszanych w dyskusji, nie
zostali jednak obdarowani – co uznać należy za pozytywny przejaw
gospodarności – niepotrzebnymi gadżetami. Program był rozbudowany,
jednak dzięki dobrej moderacji pozostało sporo czasu na dyskusję, w
której udział wzięło wielu spośród zebranych na sali gości.
Dodaj informację do portalu ngo.pl!
Czekamy na Twój artykuł, komentarz, wywiad czy relację. Dotrzyj ze swoją informacją do tysięcy osób, które czytają ngo.pl.
-
●Agnieszka Pryca-Nalepka
-
●Dorota Setniewska, ngo.pl
-
●Anna Mucha, Stowarzyszenie MOST
-
●Dorota Setniewska, ngo.pl