Publicystyka - ngo.pl

Organizacje pozarządowe sięgają po różne ścieżki finansowania. Jednak dominujące w polskim krajobrazie ngo są: udział w programach i konkursach grantowych oraz realizacja zadań zleconych przez samorząd. Jest to duży potencjał, ale też pułapka dla trzeciego sektora. Operatorzy programów grantowych ograniczają bowiem w programach do minimum budżety na koszty pośrednie i administracyjne, a finansowanie aspektów rozwojowych ngo zwykle w ogóle nie wchodzi w grę. Organizacje pozarządowe, jako realizatorzy zadań publicznych, zobowiązani są często do inwestowania 90% lub więcej, środków grantowych, w działania bezpośrednio angażujące beneficjenta.

Ponadto w obszarze pomocy społecznej, stosuje się model, w którym środki finansowe idą “za beneficjentem”, co oznacza, że organizacje nie otrzymują funduszy na przygotowanie działań, a jedynie na bezpośrednią pracę z osobami potrzebującymi wsparcia. Taki model finansowania skrajnie osłabia profesjonalizację sektora, ponieważ uniemożliwia inwestowanie w niezbędne narzędzia i procesy organizacyjne. Chociaż jest to zrozumiałe z perspektywy krótkoterminowej realizacji projektów grantowych, to prowadzi do niedofinansowania istotnych obszarów administracyjnych i operacyjnych ngo. Bez odpowiedniego wsparcia w tych dziedzinach, organizacje pozarządowe napotkają trudności w zarządzaniu, co wpływa na ich długoterminową stabilność i efektywność.

Programy capacity building, które mają na celu wzmocnienie wewnętrznych zdolności NGO, stanowią zaledwie promil dostępnych funduszy grantowych. Tymczasem NGO potrzebują profesjonalizacji, aby mogły samodzielnie radzić sobie z wyzwaniami i realizować swoje misje. Choć szkolenia i edukacja są stosunkowo łatwo dostępne, to dostęp do specjalistycznego doradztwa prawnego i podatkowego, budowy bezpieczeństwa cyfrowego, wsparcia w tworzeniu procedur i systemów (np. HR, przetargi), narzędzi do feedbacku i ewaluacji oraz profesjonalnych narzędzi, takich jak CRM, jest znacznie bardziej ograniczony. W rezultacie, organizacje mają ograniczone możliwości inwestowania w rozwój swoich struktur wewnętrznych, co jest niezbędne do ich rozwoju i dobrej jakości pracy. Bez odpowiednich zasobów na rozwój kompetencji, NGO są często zmuszone działać poniżej swojego pełnego potencjału.

W tym kontekście współpraca z partnerami biznesowymi jest dla NGO nieoceniona. Firmy mogą oferować NGO nie tylko wsparcie finansowe, ale także swoją wiedzę i doświadczenie. Konsultacje prawne, wsparcie w budowie programów i procedur, czy pomoc w zakresie bezpieczeństwa cyfrowego mogą znacznie zwiększyć efektywność działania organizacji pozarządowych. Wolontariat pracowniczy oraz inicjatywy w ramach CSR i ESG to doskonałe przykłady, jak biznes może wspierać NGO. Dzięki zaangażowaniu swoich pracowników, firmy mogą dostarczać specjalistyczną wiedzę i umiejętności, które są trudne do zdobycia dla NGO. Tego typu wsparcie nie zawsze musi wiązać się z przekazywaniem funduszy – często to właśnie wiedza i doświadczenie są najcenniejszym wkładem.

Współpraca międzysektorowa między NGO a biznesem to klucz do budowy spójności społecznej i zrównoważonego rozwoju oraz rozwoju silniejszego, bardziej profesjonalnego sektora pozarządowego, który może skuteczniej odpowiadać na potrzeby społeczne. Poprzez dzielenie się wiedzą i doświadczeniem, firmy mogą znacząco wpłynąć na efektywność i stabilność organizacji pozarządowych. Dzięki udziałowi w programach CSR/ESG czy wolontariacie pracowniczym, firmy mogą nie tylko wspierać ważne cele społeczne, ale też wzbogacać się o nowe doświadczenia, budować więź z lokalną społecznością oraz zyskiwać reputację jako zaangażowany i odpowiedzialny podmiot

Zachęcamy do wspólnego działania i tworzenia innowacyjnych partnerstw, które przyczynią się do rozwoju lokalnych społeczności oraz wzmacniania profesjonalizmu sektora pozarządowego. A także do dzielenia się doświadczeniami takich partnerstw. Razem możemy osiągnąć więcej dla dobra wspólnego. 

Gotowi na współpracę?